Trzy tygodnie później miałem już wystarczająco dużo pieniędzy, więc poszedłem i kupiłem tę kurtkę, czując, że osiągnąłem coś, czego nie byłem pewien, czy podołam.
Zostawiłem ją na kuchennym stole, kiedy Robin wróciła do domu, złożoną z podniesionym kołnierzem, tak jak w sklepie. Rzuciła plecak w drzwiach i zatrzymała się, widząc kurtkę.
Przyjąłem dwie dodatkowe zmiany weekendowe.
„O mój Boże! Naprawdę?” wyszeptała.
„Twój, Robbie… cały twój.”
Robin powoli przeszła przez pokój, jakby bała się, że to nieprawda, po czym podniosła kurtkę i wyciągnęła ją przed siebie, oglądając ją z obu stron.
Potem spojrzała na mnie, a w jej oczach pojawiły się łzy. Objęła mnie tak mocno, że aż się cofnąłem.
„Eddie” – powiedziała Robin w moje ramię i przez dobrą minutę to było wszystko, co powiedziała.
„O mój Boże! Naprawdę?”
Kiedy w końcu się odsunęła, uśmiechała się szeroko.
„Będę go nosić każdego dnia, Eddie. Jest piękny.”
„Jeśli to cię uszczęśliwia, to tylko to się liczy” – powiedziałam, szybko mrugając i odwracając wzrok.
Robin nosiła tę kurtkę do szkoły każdego ranka, bez wyjątku. Była taka szczęśliwa… aż do popołudnia, kiedy wróciła do domu, a ja wiedziałem, że coś poszło bardzo nie tak, gdy tylko zobaczyłem jej minę.
Przeszła przez drzwi wejściowe z czerwonymi oczami i dłońmi przyciśniętymi do boków, co Robin robi zawsze, gdy stara się nie płakać i nie chce, żeby ktokolwiek ją zauważył.
Już w chwili, gdy zobaczyłem jej twarz, wiedziałem, że stało się coś bardzo złego.
Kurtkę trzymała w ramionach, a nie na plecach, a z drugiego końca pokoju widziałem, że była podarta: wyraźne rozdarcie wzdłuż lewego szwu bocznego i naciągnięta część przy kołnierzu.
Wyciągnąłem rękę i moja siostra podała mi ją bez słowa.
Robin powiedziała mi, że dzieciaki w szkole złapały ją w przerwie obiadowej za kurtkę. Złapali ją, pociągnęli, a nawet pocięli nożyczkami, śmiejąc się przy tym. Zanim ją odzyskała, szkody już były.
Spodziewałam się, że będzie zdruzgotana kurtką. Zamiast tego zobaczyłam Robin stojącą w mojej kuchni i przepraszającą mnie, jakby to ona zrobiła coś złego.
Spodziewałam się, że będzie załamana z powodu kurtki.
„Przepraszam, Eddie. Wiem, jak ciężko na to pracowałeś. Bardzo mi przykro.”
Odłożyłem kurtkę i spojrzałem na nią.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
