Nie byłem pewien, czy chcę to zatrzymać.
Jednak im dłużej mu się przyglądałem, tym bardziej wydawało mi się to trafne.
Noe.
Dziecko narodzone po nadejściu powodzi tajemnic.
Marcus nagle przestał pisać.
„Znalazłem.”
Wszyscy się odwrócili.
Plik wypełnił ekran.
ZARODEK 14-S
Czynnik genetyczny matki:
DIANA SHAW.
Nosicielka ciążowa:
EVELYN SHAW.
Współpracownik ojcowski:
Kod.
M-01.
Marcus zbladł.
Julian to zauważył.
“Co?”
Marcus nie odpowiedział.
Evelyn szepnęła: „Nie”.
„Co to jest M-01?” zapytałem.
Marcus powoli spojrzał na Juliana.
A potem na mnie.
„Seria M była Mercerem.”
Poczułem ucisk w żołądku.
Julian wpatrywał się.
„Ojciec Eleny był handlarzem towarów?”
Marcus skinął głową.
“Najwyraźniej.”
Prawie się roześmiałem z niedowierzania.
„Który Mercer?”
Marcus ponownie spojrzał na kod.
„M-01 byłby pierwszym dawcą w archiwum Mercera”.
Julian szepnął.
“Tata.”
Evelyn gwałtownie pokręciła głową.
“NIE.”
Marcus przeszukał inny indeks.
Potem się zatrzymał.
Wyraz jego twarzy zmienił się z przerażenia w zmieszanie.
“Co?”
Claire pochyliła się.
“Oh.”
„Co?” zapytałem.
Marcus spojrzał na mnie.
„M-01 nie był Theodorem.”
„A kto potem?”
Obrócił ekran.
Pojawiło się stare zdjęcie.
Przystojny młody mężczyzna stał przed poprzednią kliniką Blackwooda.
Miał ciemne włosy.
Znamię w kształcie półksiężyca pod lewym uchem.
Etykieta pod zdjęciem głosiła:
Dr Adrian Mercer — założyciel i współpracownik genetyczny M-01.
Julian wpatrywał się.
„To jest dziadek Adrian.”
Marcus skinął głową.
Moje kolana osłabły.
Ojciec Theodore’a.
Dziadek Juliana.
Mój biologiczny ojciec.
Odwróciłem się do Juliana.
Oboje od razu zrozumieliśmy, o co chodzi.
“Boże.”
Claire już kalkulowała.
“NIE.”
Wpatrywaliśmy się w nią.
„Nie, co?”
Spojrzała na nas oboje.
„Elena nie jest blisko spokrewniona z Julianem w sposób, w jaki myślisz.”
Marcus zmarszczył brwi.
“Jak?”
„Adrian Mercer był przybranym ojcem Theodore’a.”
Julian zamarł.
“Co?”
Claire ustanowiła kolejny rekord.
„Theodore został adoptowany zaraz po urodzeniu. Prywatnie. Adrian i jego żona nie mogli zajść w ciążę”.
Marcus patrzył.
„Tata nigdy nam nie powiedział.”
„Mógł nie wiedzieć”.
Ulgę poczułam tak gwałtownie, że jednocześnie śmiałam się i płakałam.
Julian usiadł.
„Zatem technicznie rzecz biorąc, biologicznym ojcem Eleny był mój pradziadek, którego adoptowałem”.
„Społecznie tak. Genetycznie nie mam z tobą żadnego pokrewieństwa.”
Marcus westchnął.
„Ta rodzina potrzebuje diagramu”.
Wyrwał mi się śmiech.
A potem jeszcze jeden.
Wkrótce, co absurdalne, wszyscy się śmialiśmy.
Nie dlatego, że cokolwiek w tym było zabawne.
Bo po terrorze, sekretach, zaginionych dzieciach, ukrytych klinikach, fałszywych d/e/@/ths, archiwach genetycznych i jednej niemożliwej do rozwiązania zagadki dziedziczenia, alternatywą był nieustający krzyk.
Evelyn otarła oczy.
„To nie wszystko.”
Śmiech ucichł.
Marcus jęknął.
„Oczywiście, że tak.”
Evelyn wyciągnęła z archiwum jeszcze jeden plik.
„To wyjaśnia Noego.”
Położyła to przede mną.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
