Na swoje 21. urodziny Gia i Leila otrzymują małe drewniane pudełko, które czekało na nie od lat. To, co w nim znajdą, zamienia zwyczajne urodzinowe śniadanie w chwilę, której żadna z sióstr nie zapomni.
Kiedyś było nas trzech.
Ja, Leila i Nora.
Wiem, że brzmi to jak początek historii, którą ktoś opowiada, gdy już pogodził się z zakończeniem, ale ja nigdy nie pogodziłem się z naszym.
Nie bardzo.
Nauczyłem się jedynie, jak o tym mówić, nie wybuchając złością w towarzystwie.
Ludzie zawsze nazywali mnie i Leilę bliźniaczkami po śmierci Nory, bo tak było im łatwiej. Łatwiej niż mówić „dwójka, która przeżyła”. Łatwiej niż patrzeć, jak twarz naszej matki załamuje się za każdym razem, gdy ktoś pyta, gdzie jest trzecia dziewczynka.
Ale Leila i ja nigdy nie czułyśmy się jak bliźniaczki.
Czuliśmy się jak dwa rozbite kawałki czegoś, co kiedyś było całością.
Nora była starsza o siedem minut i jakimś cudem zachowywała się tak, jakby te siedem minut czyniło ją odpowiedzialną za cały wszechświat. Przypominała nam o tym bez przerwy.
„Jestem starsza” – mawiała, unosząc brodę, jakby została koronowana na królową pokoju dziecięcego. „To znaczy, że ja decyduję”.
Leili to się nie podobało.
„Siedem minut się nie liczy” – warczała.
„Zgadza się, jeśli się spóźnisz” – odpowiadała Nora, uśmiechając się.
Zazwyczaj to ja się śmiałem pierwszy. Leila zazwyczaj rzucała poduszką.
Tak brzmiało większość naszego dzieciństwa, zanim wszystko się zmieniło. Śmiech. Kłótnia. Ktoś biegnący korytarzem.
Mama krzycząca, że jeśli jeszcze jedna kredka wyląduje na ścianie, to straci rozum. Tata, kiedy jeszcze żył, częściej udawał surowość, a jednocześnie uśmiechał się sekretnie do kawy.
Nora była tą osobą, która stawała między nami, gdy Leila i ja kłóciłyśmy się o zabawki, o ubrania, o to, kto dostanie miejsce przy oknie i o głupie rzeczy, o które dzieci się kłócą, bo jeszcze nie rozumieją, jak bardzo pewnego dnia będzie im brakować hałasu.
„Ona miała to wczoraj” – protestowała Leila.
„I jutro będziesz go miała” – mawiała Nora, podając mi lalkę, sweterek czy inny drobny skarb, który zapoczątkował wojnę. „Gia dostanie go dzisiaj”.
“Zawsze stajesz po jej stronie.”
„Jestem po stronie pokoju” – deklarowała Nora.
Potem robiła jakąś śmieszną minę i jakimś cudem nawet Leila zaczynała się śmiać.
Nora była słońcem w ludzkiej postaci.
Potrafiła wejść do pokoju i sprawić, że wszyscy stali się miękcy. Wiązała nam sznurowadła przed szkołą, zachowywała czerwone cukierki dla Leili, bo były jej ulubionymi, i spała w środku, kiedy szalała burza, bo, jak mówiła, przywódcy chronili obie strony.
Pamiętam jedną burzę, kiedy grzmot huknął tak głośno, że aż zatrzęsły się okna. Leila pierwsza wskoczyła do łóżka, ciągnąc za sobą pluszowego królika.
Poszedłem za nim dwie minuty później, udając, że się nie boję.
Nora podniosła koc, nawet nie otwierając oczu.
„Oboje jesteście okropni, jeśli chodzi o odwagę” – mruknęła.
Leila skuliła się po lewej stronie. Ja przycisnąłem ją do prawej.
„Ty też się boisz” – szepnąłem.
„Nie” – powiedziała Nora. „To ja jestem odpowiedzialna”.
Powinna była martwić się pracą domową, rozczochranymi włosami i tym, czy mama pozwoli nam posiedzieć do późna w piątki. Zamiast tego, nawet wtedy, brzmiała, jakby wierzyła, że miłość oznacza stanie na straży.
Potem zachorowała.
Na początku dorośli szeptali wokół nas, jakby to mogło powstrzymać prawdę przed przedostaniem się do pokoju.
Ale Nora wiedziała.
Oczywiście, że wiedziała.
Nora zawsze wiedziała, kiedy ktoś kłamał, zwłaszcza gdy robił to w dobrej wierze.
Pamiętam pierwszy pobyt w szpitalu. Zapach środka dezynfekującego. Jasne światła. Naklejki z rysunkami na ścianie, które w żaden sposób nie zmniejszały poczucia strachu w pokoju. Leila nie mogła usiedzieć w miejscu. Ciągle skubała rękaw swetra, aż mama delikatnie wzięła ją za rękę.
“Przestań, kochanie.”
„Co się dzieje z Norą?” zapytała Leila.
Mama spojrzała w stronę drzwi, jakby ktoś mógł otworzyć im drzwi i ją uratować.
„Ona jest po prostu bardzo zmęczona”.
Nora, leżąc w łóżku z rurkami przymocowanymi do ramion, przewracała oczami.
“Nie jestem dzieckiem, mamo.”
Usta mamy zadrżały.
Nora odwróciła głowę w naszą stronę i uśmiechnęła się. Jej uśmiech był mniejszy niż zwykle, ale wciąż należał do niej.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
