CZĘŚĆ 2

Upokorzenie nie zaczęło się jeszcze tej nocy.

Wszystko zaczęło się kilka miesięcy wcześniej, po cichu, kiedy Valeria zaczęła zachowywać się, jakby należała do Renaty.

Najpierw zmieniła kwiaty w jadalni Renaty.

„Rodrigo woli białe orchidee” – powiedziała Valeria, usuwając bugenwillę, którą wybrała Renata.

Renata spojrzała na nią spokojnie.

„To mój stolik.”

Waleria się uśmiechnęła.

„Oczywiście. Chcę tylko, żeby było mu wygodnie.”

Potem zaczęły się opóźnione połączenia, odwołane plany i wiadomości, na które Rodrigo odpowiadał kilka godzin później, ponieważ Valeria „zajmowała się jego harmonogramem”.

Wkrótce Valeria siadała obok Rodriga na spotkaniach, wybierała mu krawaty, wchodziła do jego biura bez pukania i zwracała się do Renaty per „pani” w miejscach publicznych, ale „Renata”, gdy nikogo nie było w pobliżu.

Renata nie krzyczała.

Ona nie błagała.

Ona to udokumentowała.

Zwróciła się do Salcedo Trust z prośbą o weryfikację ładu korporacyjnego Grupo Ibarra. Nie z zazdrości, ale dlatego, że liczby wyglądały niewłaściwie.

I tak było.

Apartamenty w Santa Fe zostały oznaczone jako kwatery dla kadry kierowniczej. Podróże do Los Cabos oznaczono jako relacje inwestorskie. Konsultantka ds. wizerunku otrzymała 1,8 miliona pesos za pośrednictwem firmy powiązanej z kuzynem Valerii. Valeria miała również dostęp do poufnych materiałów, których żaden asystent nie powinien był dotykać.

Wieczorem, podczas kolacji, Renata wiedziała już, że pora zakończyć małżeństwo.

Nie spodziewała się jednak, że Valeria dotknie jej twarzy dłonią.

Po policzku wszedł kierownik restauracji z ochroną. Za nim szła Mariana Ríos, prawniczka Renaty, która siedziała w głównej sali jadalnej, udając, że spokojnie je posiłek.

„Pani Salcedo” – zapytała Mariana – „czy chciałaby pani złożyć raport?”

Waleria mrugnęła.

„Kim jesteś?”

„Jej prawnik.”

Rodrigo zrobił krok naprzód.

„Mariana, nie teraz.”

Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!