„O mało nie zabiłeś własnych dzieci”.

Zamiast okazać skruchę, Thomas przyjął postawę obronną.

„To było skalkulowane ryzyko! Nie sądziłem, że oddasz pudełko czekoladek za sto dolarów!”

Nawet Natalie westchnęła. Thomas jednak uparcie twierdził, że konsekwencje w jakiś sposób są moją odpowiedzialnością, bo niespodziewanie podzieliłem się darem, zamiast sam go zjeść.

Coś się we mnie zmieniło, gdy go słuchałam. Przez czterdzieści lat zbyt szybko wybaczałam Thomasowi, usprawiedliwiałam egoizm, bo go kochałam, i myliłam ochronę syna z ochroną go przed konsekwencjami.

„To już koniec, Thomasie.”

Uśmiechnął się szyderczo.

„Co zamierzasz zrobić? Zadzwonić na policję? Nie zrobisz tego. Zawsze byłeś za słaby, żeby mnie ukarać.”

Najgorsze było to, że zadziwiająco dobrze rozumiał kobietę, jaką byłam. Przez dekady bałam się, że pociągnięcie Thomasa do odpowiedzialności w jakiś sposób uczyni mnie złą matką, a on nauczył się wykorzystywać ten strach przeciwko mnie.

„Masz rację. Byłem słaby. Ale ta kobieta umarła dzisiaj, w tej kuchni.”

Thomas krzyknął za mną, gdy szedłem w stronę drzwi.

„Nigdy nic nie zrobisz! Potrzebujesz mnie! Nie masz nikogo innego!”

Nie odpowiedziałem. Wróciłem do samochodu, otarłem kilka łez gniewu, które mi umknęły, i zadzwoniłem do Stanleya, prawnika, który lata wcześniej zajmował się testamentem Richarda.

„Stanley, tu Dorothy Peterson. Muszę cię zatrudnić. I potrzebuję najlepszego prywatnego detektywa, jakiego znasz”.

Thomas uważał, że odszedłem, bo nie mogłem znieść prawdy. Zakładał, że gdy tylko minie szok, matka, która wybaczała mu przez całe życie, w końcu powróci i znów będzie go chronić.