CZĘŚĆ 2

Orkiestra zatrzymała się w połowie nuty.

Wszystkie głowy odwróciły się, gdy drzwi sali balowej otworzyły się szeroko. Przeszedłem pod kryształowymi lampami z Noahem u boku i tatą tuż za ramieniem. Uśmiech Dereka zniknął tak szybko, że zdawał się znikać z jego twarzy.

Vanessa chwyciła go za ramię. „Dlaczego ona tu jest?”

Derek otrząsnął się ze śmiechu. „Najwyraźniej upokorzenie potrzebuje widowni”.

Kilku gości zachichotało niepewnie. Jego matka, Margaret, stała przy stole w srebrnej sukni i wskazała w naszym kierunku.

„Ochrona! Wynieście tę kobietę, zanim zniszczy zdjęcia.”

Dyrektor ds. bezpieczeństwa pozostał na swoim miejscu.

Szłam dalej przejściem między stolikami udekorowanymi białymi różami i złotymi świecami. Noah ścisnął mnie mocno za palce, ale szedł dalej. Obiecałam mu, że nie będziemy krzyczeć, niezależnie od tego, co postanowi jego ojciec.

Derek zszedł ze sceny. „Claire, to żałosne. Nie mogłaś znieść mojego szczęścia?”

„Przyszedłem, bo wspomniałeś o moim dziecku”.

„Nasze dziecko” – warknął.

„Ciekawe. Pamiętałeś o tym dziś wieczorem.”

Vanessa nachyliła się do mikrofonu. „Wszyscy wiedzą, że wykorzystuje chłopaka, żeby żądać pieniędzy”.

Noah się wzdrygnął. Tata zacisnął szczękę, ale dotknąłem jego rękawa. Jeszcze nie.

Derek wziął naszą kontrolę za strach. Wszedł z powrotem na scenę i rozłożył ramiona.

„Skoro moja zgorzkniała była przerwała, może powinna poznać człowieka odpowiedzialnego za mój sukces”. Wskazał na stolik, przy którym siedzieli dyrektorzy Vale Meridian. „Jutro zostanę starszym wiceprezesem. Ten awans opłacił to wszystko”.

„Nie” – powiedział tata. Jego głos wypełnił pokój bez potrzeby użycia mikrofonu. „Nie”.

Derek wpatrywał się w niego. Na jego twarzy powoli malowało się rozpoznanie. Widział tatę w raportach rocznych, na spotkaniach akcjonariuszy i na oprawionych portretach w centrali firmy.

Krew odpłynęła mu z twarzy.

Tata zatrzymał się pod sceną. „Arthur Vale”.

Cisza rozprzestrzeniła się po sali balowej.

Położyłem rękę na ramieniu Noaha. „I mojego ojca”.

Margaret upuściła kieliszek szampana. Vanessa szepnęła: „Mówiłeś, że jej ojciec nie żyje”.

„Mężczyzna, który mnie wychował, umarł” – powiedziałem. „Mój biologiczny ojciec nie”.

Derek przełknął ślinę, po czym zmusił się do uśmiechu. „To niczego nie zmienia. Koneksje rodzinne nie umniejszają skuteczności. Pan Vale wie, ile pieniędzy zaoszczędziłem jego firmie”.

Tata spojrzał na mnie. „Powiedz mu”.

Otworzyłem trzymaną w rękach skórzaną teczkę.

„Zatwierdziłeś dwanaście płatności na rzecz Northstar Strategic Consulting” – powiedziałem. „Firma nie ma pracowników, biura ani klientów. Jej zarejestrowanym właścicielem jest brat Vanessy”.

Wyraz twarzy Vanessy stwardniał. „To kłamstwo”.

Położyłem kopie faktur na najbliższym stole. „Podpisy należą do ciebie, Derek. Autoryzacja przelewu pochodziła z twojego loginu. Czterysta osiemdziesiąt sześć tysięcy dolarów zniknęło w ciągu jedenastu miesięcy”.

Wśród gości rozległy się szepty. Drużba Dereka odsunął się od niego o krok.

Derek zaśmiał się za głośno. „Wewnętrzne błędy księgowe”.

„To wyjaśnij, dlaczego Northstar zapłacił wczoraj za to miejsce” – powiedziałem.

Przy tylnym wejściu wyszedł dyrektor ds. bezpieczeństwa z białą kopertą w ręku.

Tej nocy każde zabezpieczenie stało się drzwiami, a każde kłamstwo kluczem użytym przeciwko niemu.

Głos taty stał się zimny.

„Wybrałeś niewłaściwego księgowego”.

Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!