Podczas przymiarki mój brat roześmiał się i powiedział swoim drużbom, że żyję z pieniędzy rodziców, bo nie potrafię utrzymać pracy. Nic nie powiedziałem i trzymałem rękawy w dole. Wtedy jego drużba, Ranger, zauważył bliznę na moim nadgarstku. Zbladł, wykonał jeden milczący telefon i dwadzieścia minut później ktoś wszedł do środka.

Żadnej pożyczonej chwały.

Podniosłem szklankę.

Podniósł swój.

Potem ta chwila minęła.

Tuż przed zachodem słońca Ethan znalazł mnie na tarasie.

Niebo nad Wirginią za drzewami przybrało pomarańczowy odcień.

Z otwartych drzwi sali balowej dochodziła muzyka.

„Wszystko w porządku?” zapytał.

“Tak.”

„Za dużo ludzi?”

“Prawie.”

Oparł się o barierkę, robiąc między nami przestrzeń.

„Chciałem cię o coś zapytać, a ty możesz odmówić.”

Spojrzałam na niego podejrzliwie.

„Taki wstęp zazwyczaj kończy się źle.”

“Kawa.”

Mrugnęłam.

“Kawa?”

„Nie o Evanie. Nie o wojsku. Tylko o kawie.”

Przyglądałem mu się.

Cztery dni wcześniej był świadkiem na spotkaniu Masona i pewien nieznajomy przypadkiem zauważył bliznę.

Teraz poznał jeden z najgorszych momentów mojego życia.

Nie oznaczało to jednak, że byłam mu winna bliskość.

Nie oznaczało to jednak, że musiałam przed tym uciekać.

„Jedna kawa” – powiedziałem.

Uroczyście skinął głową.

„Niezwykle wiążąca umowa”.

„Nie psuj tego.”

„Staram się tego nie robić”.