Nie bez niego.
Hargrove wziął głęboki oddech, a potem zadał pytanie, które było ważniejsze, niż jakikolwiek protokół inspekcji.
„Jak długo tu stacjonujesz?”
„Trzy miesiące, proszę pana.”
Ta oś czasu nie pokrywała się z niczym, co pamiętał.
Trzy miesiące oznaczały, że ktoś niedawno ją tu umieścił.
Cicho.
Bez uruchamiania alertów związanych z jej statusem klasyfikacyjnym.
Nie powiadamiając sieci, która stwierdziła jej zgon.
Bez jego zgody.
Co oznaczało, że wydarzyła się jedna z dwóch rzeczy.
Albo ktoś przywrócił martwy plik.
Albo ktoś nigdy tak naprawdę nie pogodził się z jej odejściem.
Żadna z opcji nie była akceptowalna.
Hargrove cofnął się o krok, a jego wyraz twarzy po raz pierwszy się nasilał.
Przez dekady działał w środowiskach, w których niepewność oznaczała zagrożenie. Ale to było co innego. To była sprzeczność administracyjna na najwyższym szczeblu. Naruszenie integralności klasyfikacji tak poważne, że sugerowało wewnętrzną manipulację zapieczętowanymi dokumentami wojskowymi.
A co gorsza —
Sugerowało to, że nie był już jedyną osobą kontrolującą prawdę.
CZĘŚĆ 3
Inspekcja została zakończona bez formalnego ogłoszenia.
Generał Hargrove odwrócił się od formacji, poruszając się gwałtowniej niż wcześniej, jakby dalsze natarcie tylko pogłębiło sprzeczność. Instruktor zawahał się, ale nic nie powiedział. Nikt w formacji się nie poruszył. Dyscyplina trwała, ale teraz czuł się, jakby pod nią znajdowała się maska, która zasłaniała coś niestabilnego.
Gdy generał szedł w stronę wyjścia, zatrzymał się na chwilę obok kapitana Brooke’a Vance’a.
Jego głos stał się na tyle niski, że tylko ona mogła go usłyszeć.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
