Wciąż o was wszystkich myślę. Mam nadzieję, że pewnego dnia nam wybaczycie.

Przeczytałem to raz.

Potem zablokowałem ten numer.

Lily wsiadła na tylne siedzenie, trzymając pomalowanego ceramicznego lisa. Mark zapiął jej pas bezpieczeństwa i dwa razy sprawdził, czy jest wygodny.

„Gotowa do domu?” zapytał.

Lily skinęła głową.

Spojrzałem na jej odbicie w lustrze. 

Złamanie się zagoiło, pozostawiając jedynie cienką linię pod prawym okiem. Jej nadgarstek wzmocnił się po miesiącach terapii. 

Niektóre noce nadal były trudne, ale nie pytała już, czy Vanessa wróci.

Gdy odjeżdżaliśmy, Lily zaczęła nam opowiadać o lisie, którego namalowała. 

Wybrała jaskrawoczerwone futro, złote łapy i ogromny niebieski ogon, ponieważ, jak twierdziła, prawdziwe lisy prawdopodobnie chciałyby móc wybierać własne kolory.

Słuchałem, jak mówiła.

Po raz pierwszy od czasu pobytu w szpitalu przyszłość nie wydawała się już czymś, co nam ukradziono.

Mieliśmy wrażenie, że w końcu odzyskaliśmy coś, co kiedyś było naszą własnością.