Zapięły mi się kolana. Arnold złapał mnie pod pachami i wsadził do winylowego fotela obok drzwi. Świat wirował w rozmyciu białych płytek i świetlówek, gdy mój umysł próbował przetworzyć niemożliwe słowa.
Osiem miesięcy.
Osiem miesięcy nocnych rozmów. Osiem miesięcy pominiętych kolacji, pominiętych rocznic i puste miejsce w łóżku obok mnie. Osiem miesięcy połkniętych skarg, podczas gdy on cierpiał w całkowitej, miażdżącej izolacji.“On… powiedział mi, że pracuje na dodatkowe zmiany”, szlochałam, ściskając brzuch, gdy łzy w końcu wylały mi się na policzki. “Powiedział mi, że brakuje im personelu! Powiedział, że ratuje życie!”
“Ratował ludzkie życie, Clara” – szepnął Arnold, a jego własny głos zaczął pękać. “Przepracował pierwsze trzy rundy agresywnej chemioterapii, aby móc dokończyć obciążenie pacjentów i zapewnić fundusze dla skrzydła pediatrycznego. Ale cztery tygodnie temu jego organizm nie mógł już przyjmować tych zabiegów. Zgłosił się na oddział zgodnie z prywatnym protokołem.”“
Dlaczego mi nie powiedział?!” Płakałam, chwytając płaszcz Arnolda, a moje kostki zrobiły się białe. “Dlaczego miałby to przede mną ukrywać? Jestem jego żoną!”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
