Marek.
Następnie członek zarządu.
A potem znowu Marcus.
Caleb spojrzał na ekran i po raz pierwszy w życiu zobaczył wszystko wyraźnie.
Świecący prostokąt kosztował go cztery lata.
Wyłączył telefon.
Marin wpatrywał się w niego.
“Co robisz?”
„Dotrzymuję obietnicy.”
„Caleb—”
„Straciłem trzy i pół roku” – powiedział. „Nie będę tęsknił za tym porankiem”.
Wykład Noaha odbywał się w klasie udekorowanej malowanymi palcami słońcami i pokrzywionymi literami alfabetu.
Caleb siedział na malutkim plastikowym krześle, które niemal się pod nim załamało, podczas gdy Noah stał obok jego plakatu, ściskając wskaźnik obiema rękami.
„Mój projekt dotyczy Jowisza” – zaczął Noah drżącym głosem.
Spojrzał na Caleba.
Caleb się uśmiechnął.
Noe podniósł brodę.
„Jowisz ma wiele księżyców, ale cztery są najsłynniejsze. Galileusz odkrył je dawno temu”.
W połowie czytania Noe zapomniał słowa „teleskop”.
Jego oczy wypełniły się paniką.
Caleb go nie uratował.
Po prostu dotknął rogu plakatu, gdzie Noah sam napisał to słowo.
Noe wziął głęboki oddech.
„Teleskop” – powiedział z dumą.
Sala zaczęła bić brawo.
Noe promieniał.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
