Forbes nazwał mnie chirurgiem, który ratował więcej istnień ludzkich poza salą operacyjną, niż kiedykolwiek udało mu się uratować na jej terenie.
Magazyn Fortune przedstawił naszą platformę AI jako przyszłość profilaktycznej opieki zdrowotnej.
Czasopismo „New England Journal of Medicine” opublikowało nasze dane dotyczące wyników leczenia, wykazujące 34-procentową redukcję nieoczekiwanej śmiertelności pacjentów w szpitalach korzystających z naszego systemu.
Moja rodzina nie miała o tym pojęcia.
Kiedy zapytali mnie o moją pracę, odpowiedziałem: „Pracuję w dziale technologii medycznych w firmie BMC” i zmieniłem temat.
Kiedy zobaczyli moje skromne, dwupokojowe mieszkanie w Jamaica Plain, nie wspomniałem o penthousie w Back Bay wartym 6,2 miliona dolarów, który traktowałem jako inwestycję.
Kiedy założyli, że mam problemy finansowe, nie sprostowałem ich.
Nie ukrywałam się ze wstydu.
Przeprowadzałem eksperyment.
Czy ceniliby mnie bez potwierdzenia sukcesu? Czy traktowaliby mnie z szacunkiem, gdyby uważali, że jestem przeciętny?
Najwyraźniej odpowiedź brzmiała: nie.
Tydzień po telefonie od Rachel rzuciłem się w wir przygotowań do konsultacji z Marcusem Chinem.
„Przyprowadza ze sobą ordynatora i dwóch lekarzy dyżurnych” – poinformował mnie David podczas naszego spotkania przygotowawczego. „Chcą zobaczyć demonstracje na żywo, studia przypadków i harmonogramy integracji. Mass General byłby naszym największym klientem jak dotąd. Czterdziestu trzech chirurgów, dwustu rezydentów, prawie tysiąc łóżek”.
„Jakie są szczególne zainteresowania Chin?”
„Monitorowanie pracy serca u pacjentów pooperacyjnych. Obawia się nagłych powikłań w ciągu pierwszych siedemdziesięciu dwóch godzin po operacji. Chce wiedzieć, czy nasza sztuczna inteligencja potrafi przewidzieć zdarzenia takie jak tamponada, arytmia czy zatorowość płucna, zanim staną się one krytyczne”.
Uśmiechnąłem się.
„Mamy udokumentowane przypadki ze Stanford i Mayo Clinic. Proszę pobrać te akta”.
Nie umknęła mi ironia tej sytuacji.
Marcus Chin chciał, aby technologia ratowała życie jego pacjentów.
Moja technologia.
Zbudowany przez kobietę, której jego dziewczyna nie chciała poznać.
23 grudnia Rachel opublikowała na Instagramie zdjęcia ze swoich świątecznych zakupów. Designerskie torby. Drogie restauracje. Podpisy o tym, jak sprawić sobie przyjemność przed wielką rodzinną uroczystością.
24 grudnia, w Wigilię, zamieściła zdjęcia z imprezy u moich rodziców.
Rachel w czerwonej sukience koktajlowej stoi obok przystojnego Azjatycko-Amerykanina w szytym na miarę garniturze.
Przedstawiam rodzinie mojego wspaniałego chirurga. Najwspanialsze Święta Bożego Narodzenia w życiu.
Posypały się komentarze.
Ciotki i kuzynki rozpływały się nad tym, jaką idealną parę tworzą.
Przyjaciele gratulowali Rachel, że w końcu znalazła kogoś o swoim poziomie.
Robię zrzut ekranu każdego wpisu dla własnej dokumentacji.
Tego wieczoru, podczas gdy moja rodzina świętowała beze mnie, zjadłem kolację wigilijną z moim zespołem kierowniczym i ich rodzinami.
Mój dyrektor techniczny, dr James Rodriguez, zaprosił mnie do swojego domu w Brookline. Jego żona przygotowała ciepłą, świąteczną kolację. Jego trójka dzieci pokazała mi swoje projekty na targi naukowe.
Rozmawialiśmy o przyszłości medycyny predykcyjnej, o marzeniach o zapobieganiu tragediom zanim się wydarzą, o stworzeniu czegoś, co ma znaczenie.
To były najlepsze święta Bożego Narodzenia, jakie przeżyłem od lat.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
