Prawie wziąłem udział w przesłuchaniu do szkolnego przedstawienia.
Prawie złożyłem podanie na uczelnię, na którą w tajemnicy marzyłem.
Matthew był jedyną osobą, która zauważyła ten schemat.
Wszyscy nazywali to miłością.
„Zawsze powstrzymujesz się tuż przed tym, zanim wydarzy się coś dobrego” – powiedział mi pewnego popołudnia na drugim roku studiów.
Zaśmiałem się.
“Nie wiesz, o czym mówisz.”
On tylko się uśmiechnął.
“Pewnego dnia zrozumiesz, że tak.”
W liceum wszyscy spodziewali się, że będziemy razem.
Mieli rację.
“Pewnego dnia zrozumiesz, że tak.”
***
Pewnego piątkowego wieczoru po treningu piłkarskim Matthew odprowadził mnie do domu pod latarniami ulicznymi.
„Udawałem, że jesteśmy tylko przyjaciółmi” – przyznał.
„Ja też” – wyszeptałem.
Pocałował mnie zanim zdążyłam stracić odwagę.
Studia tylko nas wzmocniły.
W dniu ukończenia szkoły uklęknął na jedno kolano przed małą restauracją, w której przez lata razem się uczyliśmy.
„Nie chcę wyobrażać sobie kolejnego rozdziału bez ciebie” – powiedział. „Czy zechcesz…”
„Udawałem, że jesteśmy tylko przyjaciółmi.”
„Tak” – odpowiedziałem, zanim jeszcze skończył pytać.
On się zaśmiał.
„Następnym razem pozwól mi przynajmniej dokończyć pytanie.”
Pięć lat później staliśmy się właścicielami przytulnego domu, oddalonego zaledwie o trzy ulice od miejsca, w którym dorastaliśmy.
Każdy poranek zaczynał się od wspólnej kawy.
Każdy wieczór kończył się na tej samej kanapie.
„Następnym razem pozwól mi przynajmniej dokończyć pytanie.”
***
Trzy tygodnie przed naszą piątą rocznicą ślubu uznałam, że Matthew zasługuje na coś wyjątkowego.
Wspominał o zegarku kilka miesięcy wcześniej, gdy wędrowaliśmy po sklepie jubilerskim w centrum miasta.
Nie kupił tego.
Po cichu zapamiętałem model.
Po tygodniach zbierania pieniędzy w końcu zamówiłem.
Sklep zadzwonił w poniedziałkowy poranek.
Po tygodniach zbierania pieniędzy w końcu zamówiłem.
Powiedziałem Matthewowi, że po lunchu mam ważne spotkanie.
Zamiast tego wykorzystałem dzień urlopu.
Jadąc przez miasto, nie mogłem przestać się uśmiechać.
Mała, czarna torba z prezentem leżała na siedzeniu pasażera podczas podróży powrotnej.
Wyobraziłem sobie jego minę, gdy ją otworzy.
Może dokuczałby mi, że wydaję za dużo.
Może pocałuje mnie zanim mi podziękuje.
Wyobraziłem sobie jego minę, gdy ją otworzy.
Zaparkowałem na podjeździe tuż po drugiej.
Samochód Matthew’a tam był.
Dziwne.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
