Zazwyczaj kończył pracę przed piątą.
Otworzyłem drzwi wejściowe tak cicho, jak tylko potrafiłem.
Potem usłyszałem swoje imię.
Moja ręka zamarła na gałce.
Usłyszałem swoje imię.
Matthew stał w salonie i rozmawiał przez telefon.
„…nie martw się”. Zaśmiał się cicho. „Wpadła prosto w moją pułapkę w liceum”.
Każdy mięsień w moim ciele jest zablokowany.
A potem znowu przemówił.
Uśmiech zniknął.
„Pracowałem nad tym odkąd byłem nastolatkiem” – dodał.
Worek z prezentem zsunął mi się z nogi.
„Wpadła mi w sidła, kiedy byłam w liceum”.
Zacisnąłem palce tak mocno, że papierowe uchwyty wbijały mi się boleśnie w skórę.
Z kim rozmawiał?
Jaka pułapka?
Dlaczego to mnie dotyczyło?
Cisza przedłużała się między jego zdaniami.
Potem jego głos stał się cichszy.
“Zachowałem wszystko.”
Dreszcz przebiegł mi po ciele.
Wszystko?
“Zachowałem wszystko.”
Podszedłem bliżej, nie myśląc.
Drewniana podłoga skrzypiała.
Przestałem oddychać.
Matthew nie zauważył.
Dalej chodził.
„Szczerze mówiąc, nie byłem pewien, czy ona kiedykolwiek uwierzy, że może to zrobić”.
Ścisnęło mnie w żołądku.
Gdzie to zrobić?
„Szczerze mówiąc, nie byłem pewien, czy ona kiedykolwiek uwierzy, że może to zrobić”.
Zachichotał.
„Nie… nie, ona nadal nie wie.”
Krew głośno szumiała mi w uszach.
Chciałem wpaść do pokoju.
Chciałem zażądać odpowiedzi.
Zamiast tego pozostałem w ukryciu.
Strach sprawił, że stanąłem w miejscu.
„Nie… nie, ona nadal nie wie.”
Jego następne zdanie wstrząsnęło czymś we mnie.
„Gdyby dowiedziała się o tym wcześniej, cała sprawa by się rozpadła”.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
