Część dziewiąta: Budynek apartamentowy
Ze wszystkich miejsc, do których poszliśmy tego dnia, najbardziej bolał nas budynek mieszkalny. Cara kiedyś widziała, jak wchodzę z Elise, kobietą, z którą spotykałem się przez osiem miesięcy. Cara założyła, że jesteśmy razem szczęśliwi i postanowiła nie ingerować.
„Elise odeszła, bo nie mogłem pozwolić Carze odejść” – powiedziałem cicho.
Mara spojrzała na budynek. „Cara nigdy nie wiedziała, o czym mówię”.
Kiedy dotarliśmy do naszego starego kampusu, zmierzch zapadł nad ceglanymi ścieżkami niczym wstrzymany oddech. Cara wróciła tam krótko przed diagnozą, jak donosił jeden z listów. Przeszła obok naszego dawnego akademika, biblioteki, centrum studenckiego, pragnąc dowodu, że to miejsce wciąż istnieje poza jej własną pamięcią, gdzieś realnie i namacalnie.
Mara zatrzymała się przed szklarnią. „To tutaj wysyła cię ostatni list”.
Przypomniałem sobie Carę, jak miała dziewiętnaście lat, z brudem na policzku, mówiącą mi, że mnie kocha, między dwoma rzędami pomidorów. Mara wskazała na tylną ścianę. „Luźna cegła. Powiedziała, że od razu zapamiętasz, która”.
Tak, zrobiłem.
Część dziesiąta: USG
Za cegłą stała mała puszka owinięta w wyblakłą tkaninę. Wewnątrz znajdowało się zdjęcie USG z miękkimi od dotyku krawędziami. Pod spodem leżał ostatni list Cary.
Trzymałam ten obraz pod światłami szklarni i poczułam, jak żal rozszczepia się na dwie oddzielne straty naraz, obie ukształtowane całkowicie przez jej milczenie. W liście napisała, że nie wróciła, oczekując ode mnie przebaczenia. Kiedy usłyszała diagnozę, w końcu zrozumiała, że strach podejmował każdą ważną decyzję w jej życiu od czasów studiów i nie pozwoliła, by wybrał za nią jeszcze jedną.
„Wróciła, bo byłam jedyną osobą, z którą wyobrażała sobie spędzenie życia” – napisała w liście własnymi słowami, niemal tak, jakby opisywała kogoś innego. „Pięć dni nigdy nie miało zastąpić dziesięciu lat. To były jedyne szczere dni, jakie mi zostały, żeby ci ofiarować”.
Opuściłem list. „Chciałbym, żeby mi zaufała”.
Twarz Mary złagodniała po raz pierwszy tego dnia. „Ona też.”
Przez długi czas żadne z nas nie odezwało się do siebie.
Część jedenasta: Książka, której nikt inny nie chciał zobaczyć
Pozostałe listy skończyłem w ciągu trzech tygodni. Niektóre były czułe. Niektóre samolubne. Niektóre sprawiły, że za nią tak bardzo tęskniłem, że nie mogłem znieść własnego mieszkania. Inne wkurzyły mnie na tyle, że wyszedłem i szedłem, aż rozbolały mnie nogi.
Cara mnie kochała. Cara też mnie skrzywdziła. Obie prawdy pozostały niezmienne i żadna nie unieważniała drugiej.
Mara często ją odwiedzała w tym czasie, zazwyczaj niosąc kawę, nigdy nie oferując łatwego pocieszenia. „Nienawidzisz jej?” – zapytała raz.
“Czasami.”
„Czy jej wybaczasz?”
“Czasami.”
„To brzmi trudno.”
“To jest.”
„Dobrze” – powiedziała Mara. „Cokolwiek prostszego byłoby kłamstwem”.
Ta odpowiedź pomogła mi bardziej niż wszystkie łagodne i ostrożne słowa, jakie ludzie powiedzieli mi na pogrzebie razem wzięte.
Skopiowałam każdy list, ułożyłam je według daty i oprawiłam w osobną książkę. Oryginały pozostały w kufrze Cary, dokładnie tam, gdzie ich miejsce. Przeczytałam książkę dwa razy, a następnie napisałam wstęp, którego nigdy nikomu nie pokazałam. Zaczynał się od jednego zdania: Miłość może być prawdziwa, a mimo to bardzo boleśnie zawieść.
Skontaktowałem się potem z archiwami uczelni. Przyjęli jeden egzemplarz z ograniczonym dostępem, zapieczętowany na określoną liczbę lat, chyba że sam zmienię warunki. Nie chciałem, żeby obcy ludzie zamieniali ból Cary w rozrywkę dla siebie. Chciałem mieć zapis pokazujący dokładnie, ile może kosztować cisza, kiedy strach przekonuje kogoś, że nie ma już żadnych bezpiecznych wyborów.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
