Pielęgniarka nie odpowiedziała od razu.
Spojrzała w dół, poprawiła sweter, a potem spojrzała na Rachel.
“Lekarz…”
“Co?”
Pielęgniarka powoli podniosła materiał.
Na początku Daniel widział tylko szeroką gumkę ciasno owiniętą wokół tułowia Mii.
Wtedy coś pod swetrem się poruszyło.
Gruba, cielista sylwetka przesunęła się bokiem.
Zsunęło się z paska, spadło z krawędzi łóżka i wylądowało na podłodze szpitala z głuchym, gumowym dźwiękiem.
Każda osoba w pokoju to widziała.
Daniel spojrzał w dół.
U jego stóp leżał realistyczny silikonowy brzuch ciążowy.
Miał kształt i kolor przypominający ciało kobiety w późnym okresie ciąży, łącznie z zaokrąglonym ciężarem i gładką powierzchnią, które widywał codziennie pod ubraniami Mii.
Przez kilka sekund Daniel się nie poruszył.
Jego umysł zdawał się nie być w stanie połączyć przedmiotu leżącego na podłodze z kobietą leżącą na łóżku.
Wpatrywał się w sztuczny brzuch, jakby ktoś chciał mu wytłumaczyć, że to sprzęt medyczny albo część jakiejś terapii, której nie rozumie.
Potem jego wzrok powędrował w stronę Mii.
Bez silikonowego elementu przymocowanego do jej ciała, jej brzuch był płaski pod cienkim szpitalnym prześcieradłem.
Wyraz twarzy Daniela uległ zmianie.
Zamieszanie ustąpiło miejsca niedowierzaniu, a niedowierzanie przerodziło się w strach.
Spojrzał z ciała Mii na przedmiot leżący na podłodze, a potem na Rachel.
„Gdzie jest mój syn?”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
