—

Kierowniczką ośrodka w Cresthollow była miła i łagodna kobieta o imieniu Diane. Kiedy pokazaliśmy jej zdjęcie i wyjaśniliśmy, czego szukamy, na chwilę zamilkła, po czym poprosiła nas, żebyśmy poszli za nią do zaplecza.

Otworzyła nagrania z kamer monitoringu z dni, w których Noah tam przebywał, przeskoczyła przez godziny ruchu w holu, a następnie przestała.

Oto ona. Ten sam kapelusz. Ta sama sukienka. Idąca przez dziedziniec ośrodka obok tego samego mężczyzny, zrelaksowana, niespieszna i całkowicie żywa.

Przycisnąłem pięść do ust i odwróciłem wzrok od ekranu.

„Znasz ją?” zapytała Diane.

„Myślałem, że tak.”

Następny dzień spędziliśmy, przechadzając się po straganach i sklepikach na plaży, pokazując zdjęcie każdemu, kto chciał spojrzeć. Większość kręciła głowami z przepraszającymi minami.

Kilku patrzyło na to zbyt długo i nic nie mówiło.

Po południu zaczynałem odczuwać specyficzną rozpacz, jaka rodzi się w pogoni za czymś, co rozpływa się za każdym razem, gdy się zbliżysz. Usiadłem na ławce nad wodą, wpatrując się w piasek, gdy Noah krzyknął moje imię z odległości trzech sklepów.

Pobiegłem.

Stał w małym stoisku, gdzie sprzedawano muszle i koraliki robione na zamówienie. Kobieta za ladą była starsza, miała srebrne włosy i palce poplamione farbą. Trzymała telefon Noaha na wyciągnięcie ręki, mrużąc oczy i wpatrując się w ekran.

„O tak” – powiedziała, kiedy do nich dotarłam. „Przychodzi regularnie. Kochana kobieta. Zawsze zamawia to samo… grawerowane muszle z imionami dzieci”. Odłożyła słuchawkę. „Raz podała mi adres, kiedy chciała dostawy”.

Napisała to na odwrocie paragonu i przesunęła go po ladzie.

Kiedy podniosłem słuchawkę, trzęsły mi się ręce.

Dom był bladożółtym bungalowem, dwie przecznice od oceanu, z małym gankiem i dzwonkami wietrznymi poruszającymi się na wietrze. Staliśmy przez chwilę za drzwiami.

Wtedy Noe zapukał.

Kroki były coraz bliżej, zasuwka lekko kliknęła i drzwi się otworzyły.

I zapomniałem jak oddychać.

Stała tam.

Potem spojrzała na mnie, a w jej twarzy nie było nic.

Żadnego rozpoznania. Żadnego drgnięcia. Żadnego poczucia winy. Tylko kobieta patrząca z grzecznym zdziwieniem na dwójkę nieznajomych na ganku.

„Czy mogę w czymś pomóc?”

Głos Noaha się załamał. „Mamo?”

Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!