„Najpierw mieszkanie. Chcę formalnego nakazu eksmisji. Chcę, żeby czekał na nich, kiedy wrócą z Paryża. Wywieszony na drzwiach. Trzydzieści dni na wyprowadzkę. Tak stanowi prawo, prawda?”
„Tak mówi prawo”.
„Gdyby to zależało od moich uczuć, dałbym im trzydzieści minut. Ale zrobimy wszystko jak należy”.
Skinął głową.
„Po drugie, domek na plaży. Wymień zamki. Zatrudnij firmę ochroniarską. Jeśli spróbują wejść, potraktują to jako wtargnięcie.”
“W porządku.”
„Po trzecie, samochód. Wyślij list polecony z żądaniem jego natychmiastowego zwrotu. Jeśli odmówią, postąpimy zgodnie z prawem.”
Zatrzymałam się, otworzyłam torebkę, wyjęłam telefon i otworzyłam aplikację bankową, z którą Susan kiedyś twierdziła, że nie daję sobie rady.
I tak to się stało.
Planowany przelew: Richard Parker. Cztery tysiące dolarów miesięcznie.
Obróciłem ekran w stronę Martina.
Gwizdnął cicho. „Wysyłasz im cztery tysiące dolarów miesięcznie?”
„Dodatek, jak to się nazywa. Susan nie pracuje. Nazywa siebie influencerką. Pensja Richarda z tej maleńkiej agencji reklamowej ledwo wystarcza na jego garnitury”.
Następnie jednym spokojnym ruchem anulowałem przelew.
Ekran mrugnął.
Zaplanowany przelew został anulowany.
„Zrobione” – powiedziałem.
Martin milczał przez dłuższą chwilę. Kiedy w końcu znów na mnie spojrzał, w jego twarzy nie było już litości. Tylko szacunek.
„Będą cię nienawidzić, Denise.”
„Już to robią” – powiedziałem. „Dobrze to ukryli tylko dlatego, że potrzebowali moich pieniędzy. Nie mają do mnie pretensji o okrucieństwo. Mają do mnie pretensje o to, że jestem stary. Mają do mnie pretensje, bo przypominam im, że wcale nie są tak bezpieczni, jak udają”.
„A Clara?” zapytał cicho.
To było to, co nadal bolało.
„Wiedziała, że zapłaciłam za jej sukienkę. Wiedziała, że zostałam odprawiona z kwitkiem przy drzwiach i nic nie powiedziała. Wybrała przyjęcie. Wybrała rodziców. Wybrała komfort. Teraz może żyć z tym wyborem bez mojej ochrony”.
Wziąłem głęboki oddech.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
