O trzeciej nad ranem zadzwonił mój telefon, a dźwięk przeciął ciemność niczym nóż. Głos mojej siostry bliźniaczki był złamany i przepełniony przerażeniem.
„Siostro… przyjedź po mnie. Mój mąż…”
Potem linia umarła.
Przez sekundę siedziałam jak sparaliżowana w łóżku, a serce waliło mi w żebra. Elise nigdy nie dzwoniła w nocy. Elise nigdy nie płakała. Nawet w ósmym miesiącu ciąży, z opuchniętymi kostkami i wszystkim, żartowała z bólu, jakby to był sport.
Złapałem swoją odznakę, Glocka i kluczyki.
Deszcz lał jak z cebra, kiedy piętnaście minut później dotarłem do jej domu. Okna były ciemne, z wyjątkiem sypialni na piętrze. Za zasłoną poruszał się cień.
Zapukałem do drzwi.
Otworzyło się na trzy cale.
Mark stał tam w dresach, z rozczochranymi włosami i spokojną twarzą w ten okropny sposób, w jaki winni mężczyźni ćwiczą przed lustrem.
„Julia” – powiedział. „To nie jest dobry moment”.
“Przenosić.”
Jego usta drgnęły. „Twoja siostra jest emocjonalna. Hormony ciążowe. Wiesz, jak kobiety się zachowują”.
Za nim poczułem zapach wybielacza.
Moja dłoń zacisnęła się na odznace. „Gdzie ona jest?”
Poszerzył drzwi na tyle, żeby zasłonić framugę swoim ciałem. „Śpię. Pokłóciliśmy się. To sprawa rodzinna”.
Te słowa nie podziałały.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
