O mnie nie musiał myśleć – bo ja byłam żoną. Ja dostawałam wszystko z automatu. Spadek, emeryturę, wspomnienia, kondolencje. Ona potrzebowała osobnego zabezpieczenia.
Magda przyjechała na weekend. Siedziałyśmy na balkonie, piłyśmy kawę. Córka patrzyła na mnie uważnie.
– Mamo, co zamierzasz?
– Nic.
– Jak to nic?
– Magda, co ja mogę zrobić? Pojechać do tej kobiety w Puławach i powiedzieć jej, co? Że ukradła mi męża? Nie ukradła. Henryk sam do niej jeździł. I sam jej zapisał te pieniądze.
– To niesprawiedliwe.
– Nie wiem, czy niesprawiedliwe. Wiem, że nie rozumiem.
Magda milczała. Potem powiedziała cicho:
– Myślisz, że tata nas nie kochał?
Pomyślałam o tym chwilę. O Henryku, który każdego wieczoru zamykał drzwi na dwa zamki, sprawdzał okna, gasił światło w korytarzu. Który w szpitalu, kiedy leżałam po operacji kolana, spał na krześle, bo nie chciał jechać do pustego domu. Który przez trzydzieści dwa lata nie podniósł na mnie głosu.
– Kochał – powiedziałam. – Tylko najwyraźniej tego nie starczało na jedną osobę.
Minęło kilka miesięcy. Lokaty nie tknęłam – nie dlatego, że nie chciałam walczyć, ale dlatego, że prawo jest jasne, a ja nie mam siły na prawników. Pieniądze poszły do Agnieszki Nawrockiej. Nie wiem, ile ich było, nie chcę wiedzieć.
Henryka zdjęcia wciąż wiszą w salonie – z wesela, z chrztu Magdy, z wakacji w Krynicy. Nie zdjęłam ich. Ale patrzę na nie inaczej. Na każdym szukam czegoś w jego twarzy – znaku, że coś ukrywał. I za każdym razem widzę to samo: spokojną, zwyczajną twarz spokojnego, zwyczajnego człowieka. Który miał drugie życie. Takie samo spokojne i zwyczajne.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
