Słyszałem, jak Thomas woła mnie z tyłu, ale poszedłem dalej w kierunku wind.
Trzecie piętro.
Gdy drzwi się otworzyły, pielęgniarka od razu mnie rozpoznała.
Jego twarz posmutniała.
“Pani Carter…”
Gdzie jest mój mąż?
Bez słowa wskazała pokój na końcu korytarza.
Podszedłem do drzwi.
Potem przestałem.
Przez małe okno dostrzegłem Lucasa.
Ale nie miał na sobie białego fartucha.
Siedział w fotelu, ubrany w szpitalną koszulę. Przez ramię miał wenflonu.
Jej oczy były zamknięte.
Wyglądał szczuplej, niż zapamiętałem.
Znacznie cieńszy.
Otworzyłem drzwi.
Lucas otworzył oczy.
Gdy mnie zobaczył, jego twarz zrobiła się wściekła.
„Emma…”
Położyłem torbę z lunchem na krześle.
„Jak długo to trwało?”
Nie odpowiedział.
„Jak długo to trwało, Lucasie?”
Jej warga drżała.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
