Spojrzałem na kuchnię. Pokój nagle wydał mi się mniejszy.
“NIE.”
„Nawet nie znasz szczegółów”.
„Nie potrzebuję szczegółów.”
„Zasługujesz na to.”
Zaśmiałem się. Nie dlatego, że było to śmieszne. Bo wydawało się niemożliwe.
„Frank, nie latałem od lat.”
„To nie zmienia faktu, że się wydarzyło”.
„Już nie jestem tą osobą”.
Słowa te wyszły z moich ust, zanim zdążyłem je powstrzymać.
Cisza.
Wtedy Frank odpowiedział: „Właśnie tu się mylisz”.
Przełknęłam ślinę.
„Nie znasz mnie.”
„Może i nie”. Jego głos pozostał spokojny. „Ale wiem, jak brzmi zmęczenie”.
To było trudniejsze niż się spodziewałem.
Bo to była prawda. Byłem zmęczony. Zmęczony tłumaczeniem się. Zmęczony byciem pomijanym. Zmęczony dźwiganiem fragmentów życia, którego nikt najwyraźniej nie chciał pamiętać.
Frank pozwolił ciszy zapaść na kilka sekund. Potem dodał jeszcze jedną rzecz.
Na to nie byłem przygotowany.
„Wydarzenie jest częścią zbiórki funduszy na rzecz lotnictwa wojskowego”.
Przytaknąłem bezmyślnie.
“Dobra.”
„Jednym z głównych sponsorów jest Lone Star Commercial Roofing.”
Serce mi podskoczyło.
Lone Star Commercial Roofing.
Firma Grega.
Usiadłem.
“Co?”
„Nie wiedziałeś?”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
