Katherine wyglądała, jakby ją spoliczkował. Potem jej wyraz twarzy znów się zmienił, zimny i zwycięski. „Chcesz prawdy?” zapytała. „Dobrze. Zapytaj ojca, dlaczego ukrywał dzieci. Zapytaj go, co powiedział pierwszy raport DNA”.
Hałas terminala przeszedł w głuchy ryk. Desmond spojrzał na Alistaira. „Jaki raport DNA?”
Twarz Alistaira stała się pusta. Zbyt pusta. Słyszałem swój puls. „Jaki raport DNA?” – zapytałem.
Martin spojrzał w dół. Katherine uśmiechnęła się, ale teraz pod spodem kryła się panika. Chciała zranić. Nie chciała aż tak wiele ujawnić. Desmond podszedł do ojca. „Wypróbowałeś ich?”
Alistair wsunął rękawiczki do kieszeni płaszcza. „To było konieczne”.
Ledwo mogłam wykrztusić słowa. „Wystawiałaś moje dzieci na próbę?”
„Dyskretnie.”
„Jak?” zapytałem.
Nikt nie odpowiedział. Wtedy przypomniałam sobie pielęgniarkę w szpitalu, dziwne opóźnienie z dokumentami wypisowymi i brak czepka dla noworodka, który wrócił kilka godzin później. Świat zadrżał. „Ukradłeś próbki od moich dzieci?”
Wyraz twarzy Alistaira pozostał spokojny. „Potwierdziłem ojcostwo, zanim podjąłem środki ostrożności”.
Desmond wyglądał na chorego. „I co z tego?” – zapytał.
Alistair nic nie powiedział. Katherine ponownie skrzyżowała ramiona, ale nagle spojrzała niepewnie. „I co?” powtórzył Desmond.
Martin mówił cicho: „Raport potwierdził ojcostwo”.
Katherine gwałtownie odwróciła głowę w jego stronę. „Nie tak mi mówiono”.
Martin spojrzał na nią z nieskrywaną niechęcią. „Więc zostałaś źle poinformowana”.
Alistair zacisnął szczękę. Desmond wpatrywał się w ojca. „Więc wiedziałeś, że są moje”.
“Tak.”
„Wiedziałeś, że jest ich trzech.”
“Tak.”
„Ukryłeś list.”
“Tak.”
„Stworzyłeś fundację, o której istnieniu Maya nie miała pojęcia”.
“Tak.”
„I pozwoliłeś mi wierzyć, że nie mam dzieci”.
Odpowiedź Alistaira nadeszła po chwili milczenia. „Pozwoliłem ci kontynuować życie, które wybrałeś”.
To zdanie zrobiło to, czego nie dokonało nic innego. Zniszczyło ostatnią linię obrony Desmonda. Bo nawet przez gniew dostrzegłem, że prawda w nim tkwi. Jego ojciec nie zmusił go do odejścia ode mnie tamtej deszczowej nocy. Alistair jedynie zadbał o to, by konsekwencje go nie dosięgły. Desmond zbudował drzwi. Jego ojciec je zamknął. Różnica miała znaczenie. Ale niewystarczające.
Pochyliłem się i wziąłem Sophie w ramiona. Oliver złapał mnie za nogawkę. Lily podeszła bliżej, w końcu wyczuwając nad sobą burzę dorosłych. „Skończyliśmy” – powiedziałem.
Desmond wyglądał na przerażonego. „Maya.”
„Nie. Nie pozwolę, żeby stały się dowodem w waszej rodzinnej wojnie”.
„To nie są dowody”.
„Są dla niego.”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
