Jego najbardziej bolesna decyzja dotyczyła ukochanego psa, Butkusa. Nie mogąc pozwolić sobie na karmę dla zwierzęcia, sprzedał je nieznajomemu przed sklepem monopolowym. Ta strata go zdruzgotała, ale pokazała też, jak bardzo pogorszyła się jego sytuacja.
Następnie, w marcu 1975 roku, oglądał walkę mistrza wagi ciężkiej Muhammada Aliego z nieoczekiwanym pretendentem Chuckiem Wepnerem. Spodziewano się, że Wepner łatwo przegra, jednak wytrzymał rundę za rundą i nawet powalił Alego, zanim został ostatecznie zatrzymany pod koniec walki.
Spektakl podsunął początkującemu aktorowi pewien pomysł. Zaczął pisać o mało znanym bokserze z Filadelfii, który otrzymuje nieprawdopodobną szansę walki z mistrzem wagi ciężkiej – nie dlatego, że ktokolwiek wierzy w jego zwycięstwo, ale dlatego, że mistrz chce mieć nieznanego przeciwnika.
Ukończył scenariusz w zaledwie kilka dni. Historia nie dotyczyła wyłącznie boksu; odzwierciedlała jego własną frustrację, ubóstwo, odrzucenie i desperacką potrzebę udowodnienia, że jest częścią grupy.
Studia dostrzegły potencjał scenariusza i zaproponowały jego zakup. Warunek był jeden: chcieli, aby główną rolę zagrał uznany aktor. Podobno nazwiska takie jak Robert Redford, Ryan O’Neal i Burt Reynolds były uznawane za bardziej akceptowalne komercyjnie.
Scenarzysta odmówił. Mimo że oferty finansowe rosły, upierał się, że sam musi zagrać boksera. Rezygnacja z tych pieniędzy, będąc na skraju bankructwa, wydawała się irracjonalna, ale rezygnacja z roli oznaczałaby rezygnację z powodu, dla którego napisał tę historię.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
