Listy stały się moją ulubioną formą paniki. Jeśli mogłam coś spisać, mogłam udawać, że mam to pod kontrolą.
„Słyszałeś go, prawda?”
Doktor Kahn w końcu wstał.
„Dam wam dwie minuty. Pielęgniarka przyniesie ostatnie formularze.”
Drzwi zamknęły się za nim.
Ułożyłem papiery w schludny stosik.
„Dobrze” – powiedziałem. „Ty się podpisz. Chyba ten jest mój”.
„Pielęgniarka przyniesie ostatnie formularze.”
Theo się nie poruszył.
Spojrzałem na niego.
„Zadzwonię w sobotę i powiem, że jestem chory.”
To przykuło jego uwagę.
„Nigdy nie dzwonisz, że jesteś chory.”
„Dokładnie. Świętujemy nieodpowiedzialnie. Ja będę gotować.”
Theo się nie poruszył.
„Nie.”
Zatrzymałem się.
„A czego nie?”
„Alicja.”
Coś w jego głosie kazało mi odłożyć długopis.
„A czego nie?”
“Co?”
Spojrzał mi prosto w oczy.
„Chcę rozwodu.”
Skupiłem się na papierach i wyprostowałem pokrzywioną stronę.
„Musisz podpisać protokół z kontroli.”
„Alicja.”
„Chcę rozwodu.”
„Powinniśmy wykonać następne skanowanie w obu naszych telefonach” – kontynuowałem.
„Słyszałeś mnie?”
Położyłem długopis na papierach.
„Nie masz raka od około czterech godzin”.
“Ja wiem.”
„W takim razie może poczekaj do kolacji, zanim zrujnujesz sobie życie”.
„Słyszałeś mnie?”
Jego twarz się napięła.
„Mówię poważnie.”
Szukałem w jego wyrazie twarzy czegoś, co mógłbym poprawić.
“Co się stało?”
“Nic.”
„Mówię poważnie.”
„To powiedz mi dlaczego.”
„Moja decyzja jest ostateczna.”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
