„To ciekawe, bo pamiętam, że w naszym małżeństwie były dwie osoby”.
„Wyniosę swoje rzeczy dziś wieczorem.”
To bolało bardziej niż słowo „rozwód”. Już planował odejście.
“Dlaczego?”
„To powiedz mi dlaczego.”
Odwrócił wzrok.
Wstałem.
„Nie. Nie rób tego. Nie możesz zrzucać tego na mnie i gapić się w ścianę. Dlaczego?”
„Przepraszam, Alicia. Naprawdę.”
Raz się zaśmiałem.
Odwrócił wzrok.
„Przepraszasz?”
„Czekałem już wystarczająco długo”.
Potem wyszedł.
Nie poszedłem za nim.
Wyjątkowo niczego nie naprawiałem.
Siedziałem tam, aż słowa na dokumentach stały się niewyraźne.
„Czekałem już wystarczająco długo”.
„Alicia?”
Spojrzałem w górę.
Doktor Kahn stał w drzwiach.
„Czy on już poszedł?” – zapytałem.
„Tak. Poprosił recepcję, żeby zamówiła mu taksówkę.”
„Czy on już poszedł?”
Wytarłem policzek rękawem.
„Czy wiesz?”
„Wiesz co?”
„Że mój mąż najwyraźniej czekał na zwycięstwo nad rakiem, żeby móc mnie zostawić”.
Doktor Kahn przysunął krzesło bliżej.
„Czy wiesz?”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
