Prawie się uśmiechnąłem.
Najwyraźniej nie znał mnie zbyt dobrze.
“Ja wiem.”
Potem pojechałem do domu, żeby rozwiązać ten problem.
Kiedy przybyłem, Theo siedział przy naszym kuchennym stole. Torba podróżna czekała obok drzwi wejściowych.
„Dr Kahn ze mną rozmawiał.”
Theo potarł twarz.
„Nie chciałam, żeby mi tłumaczył.”
„W takim razie może nie powinnaś prosić go o wyjaśnienia, kiedy odeszłaś”.
„Co chcesz, żebym powiedział?”
„Prawda”.
Przyglądał mi się przez chwilę.
„Chciałeś mnie zostawić?”
Poczułem ucisk w żołądku.
Odwróciłam wzrok.
Theo zauważył to natychmiast.
„Więc coś było.”
Skrzyżowałem ramiona.
„Co znalazłeś?”
„Podczas sporu ubezpieczeniowego poprosiłeś mnie o przeszukanie Twojej poczty e-mail w poszukiwaniu dokumentów prawnych. Wpisałem słowo „prawne”. Pojawiło się potwierdzenie konsultacji.”
Poczułem ucisk w żołądku.
„Theo…”
„Trzy dni przed diagnozą”.
„To były tylko konsultacje”.
Zaśmiał się gorzko.
„Dzięki Bogu. Przez chwilę myślałem, że moja żona chce rozwodu”.
Znów odwróciłem wzrok.
To jest właśnie problem z ukrytymi prawdami.
Czekali.
„Czemu mnie nie zapytałeś?”
„Kiedy, Ali?”
Jego głos się podniósł.
„Kiedy wymiotowałam po leczeniu? Kiedy spałaś trzy godziny dziennie? Kiedy żadne z nas nie wiedziało, czy będę jeszcze żyła za sześć miesięcy?”
„Miałeś jedenaście miesięcy.”
„I przez jedenaście miesięcy zadawałem sobie to samo pytanie”.
„Jakie pytanie?”
„Czy nadal byś tu był, gdybym nie był chory.”
„To niesprawiedliwe, Theo.”
„Ani też nie to, że dowiedziałam się, że myślisz o odejściu ode mnie.”
Coś we mnie w końcu pękło.
„Masz rację.”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
