Następnego dnia Cassandra przyszła na mój ganek. Uśmiechała się przez cały czas. Powiedziała: „Pani Green, ciekawość może zakłócić spokój sąsiedztwa. Nie chciałabym, żeby pani życie stało się trudne przez nieporozumienie”. Nie podniosła głosu. Ale zrozumiałam.
Zamknąłem oczy.
Dorothy wyjęła z torby pendrive’a.
„Zainstalowałam kamerę w zeszłym roku” – powiedziała. „Wiem, że skierowanie jej w stronę twojego domu było błędem. Ale musiałam się upewnić, czy sobie czegoś nie wyobrażam”.
Odtworzyliśmy filmy na moim laptopie.
Nagranie z noktowizora.
Cassandra niesie czarne torby spod drzwi piwnicy. Cassandra stoi na podwórku o 00:35 i patrzy w górę, w okno mojej sypialni, żeby sprawdzić, czy światła są zgaszone.
Ciemny sedan wjeżdża na mój podjazd około północy, szczupły mężczyzna niesie duże pudło do wejścia do piwnicy, podczas gdy Cassandra czeka.
„Znasz go?” zapytała Dorothy.
Wpatrywałem się w mężczyznę na ekranie.
Derek Hamilton.
Poszczególne elementy nie znalazły swojego miejsca w sposób delikatny.
Trzasnęli.
Kiedy Dorothy wyszła, siedziałem w salonie z jej notatnikami na stoliku kawowym, teczką Stevena obok nich i świecącym tekstem od Cassandry na moim telefonie.
Dzień dobry, tato. Obiad dla klientów do trzeciej. Kocham cię.
Miłość.
Słowo stało się niemożliwe.
O godzinie 14:30 tego dnia na LinkedInie pojawiła się wiadomość.
Riley Summers.
Najlepsza przyjaciółka Felicji ze studiów.
Temat: O Felicji Hayes. Muszę z tobą pilnie porozmawiać.
Riley dzwoniła do mnie co tydzień przez pierwszy rok po zniknięciu Felicii. Potem rzadziej. Raz, płacząc, żeby powiedzieć, że nie może wciąż rozdrapywać tej samej rany.
Nigdy jej nie winiłem. Żal nie czyni ludzi lojalnymi w równym stopniu. Czasami po prostu pozwala im przetrwać.
Zadzwoniłem do niej.
Odebrała po pierwszym dzwonku.
„Panie Hayes” – powiedziała bez tchu. „Znalazłam coś”.
Spotkaliśmy się w Riverside Brew na Hennepin, w tylnym rogu, z dala od okien. Riley wyglądała na starszą, niż ją zapamiętałam, była bardziej bystra, z ciemnymi lokami spiętymi w kok i skórzaną torbą listonoszką pełną papierów.
Otworzyła tablet i weszła na stronę internetową Cassandry poświęconą biżuterii.
„To nie są projekty Kasandry” – powiedział Riley.
“Co?”
„Należą do Felicii.”
Pokazała mi wisiorek z kolekcji Cassandry na rok 2022. Srebrne pnącza oplatały mały owalny środek.
Następnie otworzyła skan starego szkicu z portfolio Felicii ze studiów.
Dopasowanie było dokładne.
Nie podobne.
Dokładny.
Odstępy między liśćmi. Krzywizna pnącza. Niewielkie pęknięcie w łodydze u dołu.
Riley przesunął palcem ponownie.
Bransoletka. Szkic.
Dzwonek. Szkic.
Naszyjnik. Szkic.
Piętnaście sztuk.
Piętnaście skradzionych projektów.
Następnie przyjrzała się bliżej pierwszemu wisiorkowi.
„Spójrz tutaj.”
Na początku widziałam tylko ozdobę. Potem Riley obrysowała palcem krawędź jednego z liści i w pustej przestrzeni pojawiła się maleńka, ukryta literka.
F.
„Felicia wszystko tak podpisywała” – wyszeptała Riley. „Powiedziała mi kiedyś: »Jeśli ludziom będzie zależało, żeby mnie szukać, to mnie znajdą«”.
Moja córka zostawiła swoje imię w widocznym miejscu.
Piętnaście razy.
Piętnaście cichych okrzyków, których świat prawie nie usłyszał.
„Ona żyje” – powiedziała Riley ze łzami na policzkach. „Czyż nie?”
Powiedziałem jej wszystko.
Kiedy skończyłem, Riley zakryła usta obiema dłońmi.
„Ona jest w tym domu”.
“Myślę, że tak.”
„Co zamierzasz zrobić?”
Spojrzałem na ukryte F na ekranie.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
