„To miała być jedna noc” – powiedział drżącym głosem. „Cassandra powiedziała, że to była lekcja. Strach. Powiedziała, że Felicia odchodzi i musi zrozumieć konsekwencje”.
„Co zrobiłeś?”
Przełknął ślinę.
Opisał zainscenizowany incydent na poboczu drogi Oakwood Avenue. Wypożyczony samochód. Rekwizyt w kształcie człowieka. Czerwony syrop ze sklepu z kostiumami. Fałszywy artykuł. Wiadomość głosowa sfabrykowana tak, by brzmiała jak Sophie, przyjaciółka Felicii, prosząca ją o pomoc.
Felicia tam pojechała. Wpadła w panikę. Pojawiła się Cassandra i przekonała ją, że spowodowała coś strasznego. Derek udawał, że ma władzę i powiedział Felicji, że może stracić przyszłość, jeśli ktokolwiek się dowie.
„Moje długi były ogromne” – powiedział Derek, nie mogąc spojrzeć mi w oczy. „Cassandra wiedziała. Zapłaciła wystarczająco, żebym milczał, a potem płaciła tylko tyle, żeby mnie przestraszyć. Powiedziała, że jeśli powiem, to ja też pójdę na dno”.
„Pomogłeś jej zamknąć moją córkę.”
Jego twarz się skrzywiła. „Tak.”
Syreny były już blisko.
Derek podsunął mi pendrive. „Wiadomości. Transfery. Nagrania. Jej przyznanie, że nie doszło do żadnego incydentu. Jej stwierdzenie, że projekty Felicii były zbyt cenne, żeby je porzucić. Powinienem był przyjść wcześniej. Wiem o tym. Poddaję się dziś wieczorem.”
Odebrałem dysk.
„Dziś nie dostaniesz ode mnie przebaczenia” – powiedziałem. „Ale nadal możesz powiedzieć prawdę”.
Skinął głową, a łzy spływały mu po twarzy. „Powiedz Felicii, że mi przykro”.
Ratownicy przybyli chwilę później.
Zaprowadziłem ich na dół, Derek szedł za nami, a Cassandra stała na szczycie schodów do piwnicy w jedwabnej piżamie, z rozpuszczonymi włosami i nagle pozbawioną wszelkich wypolerowanych warstw ubrań twarzą.
„Tato” – powiedziała. „Co robisz?”
Po raz pierwszy od lat nie odpowiedziałem na jej ton.
Główna śledcza, Linda Bennett, poszła za mną do studia. Miała bystre spojrzenie i głos na tyle pewny, że potrafiła utrzymać w ryzach całe pomieszczenie.
Za nią stali dwaj umundurowani ratownicy. Kolejny trzymał się blisko Cassandry.
Bennett spojrzał na zwiniętą półkę na książki, klawiaturę i stalowe drzwi.
„Otwórz” – powiedziała cicho.
Drzwi otworzyły się do środka.
Najpierw był zapach.
Wilgotne powietrze. Środek dezynfekujący. Stęchła tkanina.
Pokój, w którym mieszkało się, nie mając możliwości oddychania.
Pod jedną ze ścian stało wąskie łóżko. Pod lampą stało małe biurko. Na biurku leżały papiery. Ołówki były starte do zera. W kącie mała umywalka. Za zasłoną prosta toaleta.
Ściany pokryte były rysunkami ułożonymi warstwami.
Ptaki.
Drzewa.
Otwarte niebo.
I jedna twarz, rysowana raz po raz.
Kopalnia.
Na łóżku, skulona pod przeciwległą ścianą, leżała kobieta o długich brązowych włosach i bladej skórze, osłaniająca oczy przed nagłym światłem.
Opuściła rękę.
Znałem ją.
Osiem lat ją zniszczyło, lecz nie wymazało.
„Felicio” – powiedziałem.
Jej oczy spotkały moje.
“Tata.”
Przeszedłem przez pokój i uklęknąłem przy jej łóżku. Kiedy objąłem ją ramionami, poczuła się niemożliwie mała. Przywarła do mnie z siłą, która pochodziła z czegoś, co wykraczało poza mięśnie.
„Przepraszam” – powtarzałam. „Bardzo mi przykro. Bardzo mi przykro”.
„Przyszedłeś” – wyszeptała mi w ramię. „Ciągle cię rysowałam. Wiedziałam, że przyjdziesz”.
Za nami w drzwiach stała Cassandra, blada jak papier.
Felicia spojrzała na nią.
Przez dłuższą chwilę nikt się nie odzywał.
Wtedy Felicia zadała pytanie, które zniszczyło ostatnią nienaruszoną rzecz w pokoju.
„Dlaczego, Cassie?”
Usta Kassandry się otworzyły, ale nic nie wydobyło się z ich ust.
O wschodzie słońca Felicia była już w szpitalu.
Jej stan był kruchy, ale stabilny. Lekarze delikatnie mówili o niedożywieniu, utracie masy mięśniowej, niedoborach witamin, długim okresie rekonwalescencji i starannej terapii.
Słyszałem słowa i rozumiałem je tylko fragmentarycznie.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
