“NIE.”
„Dobrze” – powiedziała i oboje się roześmialiśmy. „Dziękuję” – dodała. „Przepraszam, że w ogóle to wszystko zacząłem” – powiedziałem jej. „Wierzę ci” – powiedziała.
Ariel dołączyła do nas, a pani Grunwald pochyliła się w jej stronę. „Musisz coś zrozumieć – uwielbiam te okulary i nigdy nie wstydziłam się twojej pomocy”.
„To dlaczego byłeś zdenerwowany?”
„Ponieważ chciałem wybrać osoby, które znają się na mojej branży”.
Ariel powoli skinęła głową. „Na przykład, kiedy mama chce wrzucić zdjęcia, a ja jej mówię, żeby tego nie robiła?”
Pani Grunwald spojrzała na mnie, a ja zamknąłem oczy. „Wygląda na to, że teraz robimy z tego sprawę osobistą” – mruknąłem, a oni oboje się roześmiali. To był pierwszy moment, w którym cała ta gehenna znów wydała mi się lekka.
Kilka dni później Ariel wróciła do domu z drewnianą kasetką na oszczędności. W środku znajdowało się etui na okulary, a w nim złożona karteczka z notatką odręczną pani Grunwald: Dziękuję, że mnie pani zobaczyła, zanim wszyscy inni zaczęli szukać.
„Zatrzymasz to?” – zapytałem.
“Na zawsze.”
Z przyzwyczajenia moja ręka powędrowała w stronę telefonu. Potem się powstrzymałem.
„Nie robisz zdjęcia?” zapytała Ariel, przyglądając się mojej twarzy.
„Nie. Naprawdę.”
Starannie złożyła notatkę z powrotem do etui, wsunęła ją do drewnianego pudełka i zapytała: „Jeśli znowu zaoszczędzę pieniądze i będę chciała komuś pomóc, czy nadal będę musiała ci o tym mówić?”
„Tak” – powiedziałam. „Bo nadal jestem twoją matką. Ale posłucham, zanim powiem ci, co moim zdaniem powinnaś zrobić”.
„Tak jest lepiej” – powiedziała i zamknęła pokrywę.
Żadnego certyfikatu. Żadnej nagrody. Żadnych zrzutów ekranu. Tylko jedna prywatna wiadomość od jednej kobiety do jednej małej dziewczynki – i tym razem zostawiłam ją zamkniętą.
