„K… dzieciaki…” – zdołała wyszeptać, ledwie głośniejszym od ostatniego oddechu. „Na górze… na górze… nie pozwól… nie pozwól Davidowi…”
„Są bezpieczni. Zaraz ich znajdziemy” – obiecał Marcus, delikatnie ściskając jej słabą dłoń.
Tymczasem na górze, w ciemnej szafie, wciąż trzymałam telefon przy uchu obiema rękami, kolanami mocno przyciśnięte do piersi. Ethan trząsł się tak mocno pod kocem, że czułam, jak jego drobne zęby szczękają o moje ramię.
„Chloe? Kochanie, jesteś tam jeszcze?” – szepnął spokojny głos operatora przez głośnik.
„Tak” – szlochałam, zniżając głos do cichego szeptu. „Słyszę krzyki na dole… Czy to policja? Przyjechali?”
„Tak, kochanie. Policja jest teraz w twoim domu. Musisz zostać tam, gdzie jesteś, dopóki policjant nie otworzy drzwi do szafy, dobrze? Nie ruszaj się.”
Nagle ciężkie, pospieszne kroki rozległy się na schodach za drzwiami mojej sypialni.
Serce podskoczyło mi do gardła. Czy to był tata? Czyżby im uciekł?
Ethan zaczął głośno płakać, przerażenie w końcu przełamało jego milczącą cierpliwość. Przyciągnęłam go bliżej, delikatnie zakrywając mu usta dłonią. Łzy spływały mi strumieniami po policzkach, gdy klamka drzwi sypialni zadrżała gwałtownie.
Trzask.
Zamek trzymał przez sekundę, zanim pobocze nie otworzyło drzwi z głośnym hukiem.
„Chloe? Ethan? Tu oficer Hayes! Jestem policjantem!”
Drzwi szafy się otworzyły i nagle jasne światło zalało naszą ciemną kryjówkę.
Wzdrygnęłam się, wciągając Ethana głębiej w cień, spodziewając się najgorszego. Ale kiedy moje oczy się przyzwyczaiły, nie dostrzegłam gniewnej twarzy ojca. Zobaczyłam kobietę w granatowym mundurze klęczącą na podłodze przed nami. Brakowało jej kamizelki taktycznej, włosy miała wilgotne od deszczu, a w oczach mieszał się przytłaczający smutek i opiekuńcze ciepło.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
