„W takim razie będę cię wspierać w każdy inny sposób.”
Reklama
Judith była mniej zachęcająca.
Kiedy Adam podał jej datę, położyła filiżankę z kawą na stole i wpatrywała się we mnie.
“Czy jesteś pewien, że to konieczne?”
„Tak” odpowiedziałem.
„Każda operacja wiąże się z ryzykiem”.
„Omówiłem je z chirurgiem”.
Spojrzała na Adama zaniepokojonym wzrokiem.
„Mam tylko nadzieję, że nie spodziewa się, że to rozwiąże wszystkie jej problemy życiowe”.
Reklama
Wyraz twarzy Adama stwardniał.
“Ona nie jest.”
Judith wzruszyła ramionami.
„Mam prawo się martwić”.
Chirurg był optymistą.
Podczas ostatniej konsultacji omówił procedurę i wyjaśnił, czego mogę się spodziewać podczas rekonwalescencji.
„Gojenie zajmie trochę czasu” – ostrzegł – „ale wizyty kontrolne są niezwykle ważne”.
Reklama
„Rozumiem” – powiedziałem.
Wyjaśnił, że obrzęk utrudni wstępną ocenę rezultatu.
Musiał również monitorować mój proces gojenia, sprawdzić szwy i upewnić się, że moja szczęka jest prawidłowo ustawiona.
Wszystko zapisałem.
Operacja przebiegła idealnie.
Kiedy się obudziłem, moja szczęka była spuchnięta i mocno zabandażowana.
Czułem, że usta mi sztywno chodzą, a mówienie wymagało ode mnie wysiłku, ale po raz pierwszy w życiu poczułem nadzieję.
Reklama
Nie widziałem końcowego rezultatu.
Pod bandażami ledwo cokolwiek widziałem.
Jednak coś we mnie czuło coś innego.
Adam siedział obok mojego szpitalnego łóżka i trzymał mnie za rękę.
„Jak się czujesz?” zapytał.
„Jakbym przegrał walkę ze ścianą” – mruknąłem.
Zaśmiał się cicho, ale jego oczy napełniły się łzami.
Reklama
“Zrobiłeś to.”
Adam wziął dwa dni wolnego w pracy, żeby pomóc mi dojść do siebie.
Przygotował zupę, ułożył moje poduszki i ustawił budzik, żebym wzięła leki.
Pierwszej nocy prawie nie spał, bo ciągle sprawdzał, czy oddycham swobodnie.
Jego matka również nalegała, żeby zostać z nami.
„Jestem tu tylko po to, żeby pomóc” – powiedziała Judith.
Nie chciałem, żeby tam była, ale Adam wyglądał na wyczerpanego.
Reklama
Odrzucenie jej oferty doprowadziłoby do kolejnej kłótni, a ja nie miałem na nią siły.
Na początku Judith była zaskakująco uważna.
Odebrała mój telefon, kiedy odpoczywałam, odebrała moje recepty i uporządkowała moje dokumenty.
Włożyła dokumenty szpitalne, rachunki i instrukcje do niebieskiej teczki.
„Musisz utrzymać te rzeczy w porządku” – powiedziała mi.
„Dziękuję” – powiedziałem ostrożnie.
Reklama
Myślałem, że w końcu mnie zaakceptowała.
Przez pierwsze kilka dni spałem często.
Lek powodował u mnie ospałość, a obrzęk sprawiał, że każda, nawet najzwyklejsza czynność stawała się dla mnie wyczerpująca.
Za każdym razem, gdy dzwonił mój telefon, Judith odbierała go przede mną.
„Zajmę się tym” – mawiała. „Potrzebujesz odpoczynku”.
Pewnego popołudnia obudziłem się i zobaczyłem ją stojącą przy oknie z moim telefonem przy uchu.
„Kto tam?” zapytałem.
Reklama
Szybko zakończyła rozmowę.
“To był zły numer.”
Coś w jej odpowiedzi mnie zaniepokoiło, ale poczułem ciężar w głowie i szybko zasnąłem.
Tydzień później nadal czekałam na telefon z kliniki z dalszymi instrukcjami.
Nikt nie zadzwonił.
Dwa razy sprawdziłem pocztę głosową.
Były wiadomości od mojej matki i jedna od współpracownika, ale nie było żadnej wiadomości z gabinetu chirurga.
Minął kolejny dzień bez żadnych wieści.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
