—

Dwa dni później Madison, Matthew i ja dotarliśmy do chaty. Ganek się zapadł. Niebieskie drzwi wyblakły. Jezioro wciąż kryło się za nimi.

W środku Madison płukała kubki, a Matthew niósł nasze torby podróżne.

„Zaczekajcie, dzieciaki” – powiedziałem. „W tym miejscu obowiązuje jedna zasada. Jeśli tu przyjdziemy, będziemy razem gotować, razem sprzątać i razem siedzieć. Nikt nie zrobi ze mnie pomocy domowej”.

Madison skinęła głową. „Okej.”

Matthew postawił torby i również skinął głową.

Później siedziałem na ganku z kawą w żółtym kubku Daisy.

Wyjątkowo nikt nie wołał mojego imienia z innego pokoju.

Przez dziewięć lat myślałem, że zostawiam jedzenie pod drzwiami Lawrence’a.

Nigdy nie wiedziałam, że zostawił mi drogę powrotu do siebie.