Jego twarz się zarumieniła. „Przepraszam. Po prostu cię nie poznaję”. „W porządku” – powiedziałam. „Większość ludzi nie pozna”. Wskazał na stolik z identyfikatorami. Od razu znalazłam swoje imię: EVANGELINE. Dotknęłam naklejki, a potem ją tam zostawiłam. Jeszcze nie.

W środku ludzie stali w małych kręgach, śmiejąc się zbyt głośno i sprawdzając, kto się dobrze zestarzał. Starzy koledzy z klasy ściskali się, jakby nie ignorowali się nawzajem przez dziesięć lat. Kobieta przy barze spojrzała na mnie dwa razy. „Przepraszam” – powiedziała. „Byłeś na naszych zajęciach?” „Tak”. Przechyliła głowę. „Czuję się okropnie. Nie poznaję cię”. „Nie rób tego” – powiedziałem. „Nie jesteś jedyny”.

Nikt mnie nie rozpoznał.

Na początku bolało. Potem Ashley stanęła przede mną, a Brielle stanęła obok niej, i nagle stało się to pomocne. „Uwielbiam twoją sukienkę” – powiedziała Ashley. „Dzięki”. Brielle się uśmiechnęła. „Jesteś czyjąś osobą towarzyszącą? Przysięgam, że bym cię zapamiętała”. „Przyszłam sama”. Ashley uniosła brwi. „Odważna”. „Ciekawa” – powiedziałam.

Brielle roześmiała się i zaprosiła mnie, żebym usiadła z nimi. Spojrzałam na nich zza stołu – te same uśmiechy, te same przenikliwe spojrzenie, tylko lepszy makijaż. Ashley odsunęła krzesło i zapytała, czym się zajmuję. „Zarządzam zespołem marketingowym” – powiedziałam. Brielle uśmiechnęła się ironicznie. „Oczywiście, że tak. Wyglądasz, jakbyś wysyłała maile, które ludzie boją się zignorować”. „Tylko wtedy, gdy na to zasługują”. Ashley się roześmiała. „Lubię ją”.

To bolało bardziej, niż się spodziewałam. W liceum Ashley kiedyś zapytała, czy boli mnie twarz od „tego” wyglądu. Teraz mnie polubiła, bo nie wiedziała, że ​​jestem tą samą dziewczyną. Potem pojawiła się Madison, tak głośno, że aż trzy stoliki się odwróciły. „Proszę, powiedz, że zajęłaś mi miejsce” – powiedziała. Ashley uśmiechnęła się szeroko. „Madison, poznaj naszą nową przyjaciółkę”.

Madison zmierzyła mnie wzrokiem od stóp do głów. „Cóż, dzięki Bogu. Ten stolik potrzebował pomocy”. Przez kilka minut wydawała się prawie normalna. Potem organizatorka stuknęła w mikrofon i ogłosiła pokaz slajdów „Gdzie oni teraz są?”. Madison klasnęła. „Och, to będzie niesamowite”. Uśmiech Ashley zniknął. „Co przysłałaś?” Madison uśmiechnęła się szeroko. „Najzabawniejszy klip”.

Brielle zakryła usta. „Proszę, powiedz mi, że to nie drugi rok”. „Nagranie z korytarza” – powiedziała Madison. Zacisnęłam dłoń na szklance. „Ten z Evangeline?” – zapytała Brielle. „Tak!” – odparła Madison. „Zapomniałam, jakie to było zabawne”. Ashley poruszyła się na krześle. „Madison…” Ale Madison tylko przewróciła oczami. „Daj spokój. Była praktycznie naszą klasową maskotką dla niezręcznych”.

Odstawiłam szklankę, zanim ją upuściłam. „Jaka ona była?” Madison uśmiechnęła się, jakbym jej wręczyła prezent. „Och, to była tragedia. Aparat ortodontyczny, kręcone włosy, wiecznie czerwone. Ledwo się coś mówiło, a już wpadała w panikę”. Ashley spuściła wzrok. „Byłyśmy okropne”. Madison wzruszyła ramionami. „To było liceum. Wszyscy się z niej naśmiewali”. „Nie wszyscy poszli do domu zapłakani” – powiedziałam.

Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!