A potem na mnie.

„Eleanor” – powiedziałem – „chcę, żebyś coś usłyszała, zanim Julian znowu mi przerwie”.

W całym pomieszczeniu panowała cisza.

„Nigdy nie odmówiłem żadnego twojego zaproszenia.”

Jej wyraz twarzy uległ zmianie.

„Nigdy nie trzymałem Lily ani Leo z dala od ciebie.”

Julian zrobił krok naprzód.

„Sloan—”

Kontynuowałem.

„Przez jedenaście lat Julian powtarzał nam, że nie chcecie nas tutaj. Mówił, że to spotkanie jest tylko dla jego „prawdziwej rodziny”. Mówił dzieciom, że przyprowadzenie współmałżonków i wnuków zrujnuje tradycję”.

Ktoś przy stole westchnął.

Eleanor wpatrywała się w Juliana.

Otworzyłem pudełko z cedru.

„To są twoje zaproszenia.”

Sięgnęła do środka.

Jej własne pismo spoglądało na nią.

Koperta za kopertą.

Większość z nich jest nadal zamknięta.

Jej ręce zaczęły drżeć.

„Ja to napisałem.”

“Ja wiem.”

Spojrzała na mnie.

„Myślałem, że odmawiasz odpowiedzi.”

„Nigdy ich nie otrzymałem.”

Julian mówił szybko.

„Ona to przekręca. To stare listy. Nie rozumiesz kontekstu.”

Darcy zrobił krok naprzód.

„Nazywam się Darcy Sterling. Reprezentuję Sloan.”

Julian zamarł.

Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!