„Noah zbudował budynek” – powiedział Oliver. „Ja zbudowałem rakietę”.
Whitman spojrzał na nich.
„To bardzo dobre.”
Noe rozpromienił się, zanim przypomniał sobie, że powinien zachować ostrożność.
Lillian dotknęła jego ramienia. „Chodź. Musimy iść”.
Whitman zrobił krok za nią, ale się zatrzymał.
„Lillian.”
Odwróciła się w drzwiach.
„Czy mogę je jeszcze raz zobaczyć?”
Chłopcy spojrzeli na matkę.
Na twarzy Lillian malowało się kilkanaście odpowiedzi. Nie. Jeszcze nie. Powinnaś była zapytać sześć lat temu. Nie wiem. Obawiam się.
W końcu powiedziała: „Pomyślę o tym”.
Następnie otworzyła drzwi piekarni, a promienie popołudniowego słońca otoczyły ich troje.
Whitman obserwował ich, jak szli chodnikiem.
Nie czekał na nich żaden samochód.
Skręcili za róg pieszo.
Whitman pozostał tam długo po ich zniknięciu.
Jego kawa wystygła na stole.
Dopiero gdy kasjerka delikatnie odchrząknęła, zdał sobie sprawę, że ludzie się na niego gapią.
Zostawił banknot stu dolarowy pod nietkniętą filiżanką i wyszedł.
Jego kierowca zaparkował pół przecznicy dalej.
„Wraca pan do Dallas?” – zapytał kierowca.
Whitman spojrzał w stronę rogu, gdzie zniknęli Lillian i chłopcy.
„Nie” – powiedział. „Zostajemy w Fort Worth”.
Kierowca zawahał się tylko przez sekundę. „Tak, proszę pana.”
Whitman wsiadł na tylne siedzenie, wyciągnął telefon i zadzwonił do jedynej osoby w firmie, która potrafiła znaleźć cokolwiek bez zadawania głupich pytań.
„Marisol” – powiedział, gdy odebrała jego asystentka. „Potrzebuję informacji”.
„Na posesji?”
„Nie. W biurze rejestracji szkolnej niedaleko Magnolia Avenue. I potrzebuję, żebyś zrobił coś jeszcze.”
“Co?”
Whitman patrzył przez okno na rodziny przechodzące przez ulicę, na zwykłych ludzi niosących torby z zakupami, pchających wózki dziecięce i trzymających małe ręce.
„Potrzebuję, żebyś mi umilił weekend.”
Zapadła cisza.
„Cały twój weekend?”
“Tak.”
„Jutro odbędzie się kolacja dla inwestorów w Austin.”
„Anuluj to.”
„Przylecieli z Toronto.”
„Prześlij przeprosiny. Obwiniaj mnie.”
Kolejna cisza.
Wtedy Marisol ostrożnie zapytała: „Czy wszystko w porządku?”
Whitman patrzył, jak mały chłopiec w wieku Noaha wyprzedza swoją matkę i śmieje się.
„Nie” – powiedział. „Ale muszę to naprawić”.
Kiedy Marisol zadzwoniła dwadzieścia minut później, Whitman siedział przed publiczną szkołą podstawową w okolicy, której nigdy wcześniej nie zauważył.
Budynek był stary, ale czysty, z wyblakłymi malowidłami przy wejściu i flagą leniwie powiewającą w ciepłym powietrzu.
„Znalazłam szkołę” – powiedziała Marisol. „Ale jest coś dziwnego”.
Whitman pochylił się do przodu. „Co?”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
