Przez prawie 3 godziny w autobusie, podczas gdy siedziałem obok syna w drodze do poważnie chorego teścia, obcy człowiek głaskał mnie po udzie. Byłem wściekły i zdezorientowany – aż do momentu, gdy tuż przed wyjściem wsunął mi chusteczkę do ręki i wyszeptał: „Udawaj, że kręci ci się w głowie… i cokolwiek zrobisz, niczego nie podpisuj”.

Miał rozpięty kołnierzyk.

Jego twarz była surowa.

I jego wzrok natychmiast powędrował w stronę otwartego sejfu.

„Pracujesz do późna, Eleno?”

„Szukałam kocyka dla Leo.”

Jego wzrok spoczął na sejfie.

Potem się uśmiechnął.

„Mój brat zawsze kochał dramaty.”

Podszedł bliżej.

„Myślał, że dając ci te akcje, uczynisz się potężny”.

Kolejny krok.

„Nigdy nie rozumiał, że to po prostu czyni cię wartościowym.”

Stanęłam między nim a Leo.

„Wyjeżdżam jutro rano.”

Jego uśmiech stał się szerszy.

„Zabieram Leo, testament Juliana i wszystko inne bezpośrednio do naszych prawników”.

Zaśmiał się cicho.

„Myślisz, że opuścisz Pine Ridge?”

Następnie skinął głową w stronę okna.

Spojrzałem na zewnątrz.

Przy bramie osiedla zaparkowano dwa czarne SUV-y.

Obok nich stali mężczyźni.

Blokowanie podjazdu.

Poczułem ucisk w żołądku.

„Mój ojciec może nadal uważać, że jest właścicielem tej posiadłości” – powiedział brat Juliana – „ale to ja kontroluję bezpieczeństwo”.

Oparł się o biurko.

„Jutro rano podpiszesz umowę transferową.”

„A co jeśli odmówię?”

Uśmiechnął się.

„Jeśli będziecie współpracować, ty i Leo otrzymacie hojne kieszonkowe do końca życia.”

Jego oczy stały się stwardniałe.

„Jeśli tego nie zrobisz…”