„Mamo” – powiedział.
Claire mu ją zabrała.
Nie było żadnej pieczątki. Żadnego logo hotelu. Tylko jej imię napisane czarnym atramentem.
KLARIERA.
Poczuła ucisk w gardle.
„Skąd to masz?”
„Było pod drzwiami.”
Otworzyła.
W środku znajdowała się pojedyncza kartka papieru.
Wyjedź z Miami przed południem. Nie szukaj go więcej. Jeśli kochasz swojego syna, wracaj do domu.
Claire przeczytała to dwa razy.
A potem po raz trzeci.
Ethan wpatrywał się w te słowa, a jego twarz pobladła.
„To od taty?”
Claire przyjrzała się charakterowi pisma. To nie był Daniel. Litery Daniela pochylały się w prawo, niecierpliwe i nierówne. Te były kwadratowe, opanowane, niemal drukowane.
“NIE.”
„Ale on tak mówi.”
Claire złożyła papier i położyła go na stole.
„Tak” – powiedziała cicho. „Zgadza się”.
O 10:42 Claire ponownie zobaczyła Daniela.
Obserwowała ich zza rzędu palm przy wejściu do hotelu, a Ethan szedł obok niej w okularach przeciwsłonecznych i czapce baseballowej, którą kupiła w sklepie z pamiątkami. To było absurdalne przebranie, ale dawało mu poczucie bezpieczeństwa.
Daniel wszedł przez obrotowe drzwi w jasnoniebieskiej koszuli, tym razem bez kapelusza, z ciemnymi okularami wpuszczonymi w kołnierzyk. Madison szła obok niego, mówiąc szybko i machając ręką, jakby świat istniał tylko po to, by ją rozczarować.
Bagażowy załadował ich bagaże do czarnego SUV-a.
Serce Claire zabiło mocniej raz, drugi.
„Mamo” – wyszeptał Ethan.
„Widzę go.”
Daniel lekko się odwrócił.
Przez jedną straszną sekundę Claire pomyślała, że patrzy prosto na nich.
Wtedy Madison pstryknęła palcami i on się odwrócił.
Claire zdążyła zauważyć nazwisko na etykiecie bagażowej, zanim bagażowy zamknął bagażnik.
NATHAN REED.
Nie, nie Nathan coś tam. To nie pomyłka.
Cała nazwa.
Całe życie.
SUV odjechał od krawężnika.
Claire zrobiła coś, czego Daniel nigdy by się po niej nie spodziewał.
Ona poszła za nim.
Kosztowało ją osiemdziesiąt sześć dolarów i całą swoją odwagę przekonanie taksówkarza, żeby trzymał czarnego SUV-a w zasięgu wzroku, nie zadając żadnych pytań. Ethan siedział nisko na tylnym siedzeniu, ściskając dłoń Claire. Miami migało wokół nich w kawałkach: szklane wieże, palmy, roześmiani turyści, murale na ulicach, rozświetlone słońcem chodniki. Świat wydawał się zbyt piękny jak na to, co działo się w jego wnętrzu.
Dwadzieścia minut później SUV zatrzymał się w pobliżu przystani.
Daniel i Madison wysiedli. Madison poprawiła okulary przeciwsłoneczne i leniwie pocałowała go w policzek, po czym ruszyła w stronę rzędu butików. Daniel nie poszedł za nią. Stał przy nabrzeżu, patrząc na zegarek.
Potem podszedł inny mężczyzna.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
