Madison oparła się o stół. „Udawałam dziewczynę Nathana, bo Hale bardziej ufa słabości niż profesjonalizmowi. Bogaci mężczyźni mówią przy kobietach rzeczy, które uważają za ozdobę”.
Claire prawie się roześmiała, a potem prawie się rozpłakała.
Daniel sięgnął do kieszeni i wyjął zniszczone zdjęcie.
Claire rozpoznała to natychmiast.
Na zdjęciu widać sześcioletniego Ethana, pozbawionego obu przednich zębów, trzymającego tekturową rakietę.
Daniel nosił je przez trzy lata.
„Byłem na tym locie, bo jechaliśmy za kurierem Hale’a” – powiedział. „Nie wiedziałem, że tam będziesz”.
Claire wpatrywała się w fotografię.
Wtedy Ethan wyszeptał: „Dlaczego w notatce napisano, że on wie?”
Wyraz twarzy Madison uległ zmianie.
Daniel spojrzał na kopertę, którą przyniosła Claire.
Przeczytał to raz.
Poza tym.
Jego twarz zbladła.
„To pismo” – powiedział.
Madison podeszła bliżej. „Danielu?”
Spojrzał w górę.
„To należy do Victora Hale’a.”
CZĘŚĆ 5 — Imię, które nigdy nie umarło
Późnym popołudniem Miami, za szczelnie zamkniętymi szklanymi drzwiami bezpiecznego domu, nabrało złocistego koloru, ale w środku powietrze wydawało się duszne.
Victor Hale wiedział, że Claire i Ethan byli w Miami.
To zmieniło wszystko.
Madison krążyła obok mapy. „Hale ma dziś wieczorem prywatne przyjęcie w klubie Maribel. Mieliśmy go poprosić o potwierdzenie zapisów w zagranicznych księgach rachunkowych”.
Claire spojrzała na Daniela. „A teraz?”
„Teraz cię wykorzysta” – powiedział Daniel.
Sposób, w jaki to powiedział, sprawił, że przeszła ją dreszcz.
Ethan siedział przy stole, mały i milczący, kreśląc kółka na metalowej powierzchni. Daniel patrzył na niego jak głodny człowiek obserwujący jedzenie przez szybę.
W końcu Ethan podniósł wzrok.
„Pamiętałeś o moich urodzinach?”
Twarz Daniela się skrzywiła.
“Wszyscy.”
„Co dostałem na ósme urodziny?”
Daniel odpowiedział natychmiast. „Czerwony teleskop od twojej mamy. Nadałeś księżycowi imię Albert przez trzy tygodnie”.
Broda Ethana zadrżała. „A dziewięć?”
Głos Daniela się załamał. „Rower. Niebieski. Bałeś się jeździć bez bocznych kółek, ale udawałeś, że nie”.
Ethan zaczął płakać.
Daniel zrobił krok w jego stronę, po czym zatrzymał się i bez słów zapytał o pozwolenie.
Claire nie podobał się fakt, że rozumiała.
Skinęła głową.
Ethan pobiegł w ramiona ojca.
Daniel padł na kolana i objął go tak, jakby świat się skończył i zaczął od nowa w tej samej chwili.
Claire odwróciła wzrok, bo widok był zbyt piękny i zbyt okrutny.
Telefon Madison zawibrował.
Przeczytała wiadomość i zamarła. „Mamy kolejny problem”.
Daniel podniósł głowę.
Madison pokazała mu ekran.
Claire zobaczyła tylko pięć słów:
PRZYPROWADŹ CHŁOPCA DO MARIBEL.
Twarz Daniela przybrała wyraz, jakiego Claire nigdy wcześniej nie widziała. Nie był to smutek. Nie strach.
Wściekłość.
“NIE.”
Madison powiedziała: „Załączył plik”.
Nagranie było niewyraźne, pochodziło z monitoringu. Claire rozpoznała korytarz hotelowy. Kamera pokazała drzwi jej pokoju. Gospodyni wsunęła pod nie kopertę.
Wtedy w polu widzenia pojawił się mężczyzna.
Szary garnitur.
Uśmiech w holu.
Claire wyszeptała: „Kim on jest?”
Daniel wpatrywał się w ekran.
„Elias Kline.”
Madison zaklęła pod nosem. „Szef?”
Daniel skinął głową. „Człowiek, który miał zapewnić bezpieczeństwo Claire i Ethanowi po mojej śmierci”.
Claire poczuła, jak pokój zaczyna wirować.
„On nas obserwował?”
Głos Daniela był pusty. „Miał cię chronić”.
Madison uderzyła dłonią w stół. „To wyciek Hale’a”.
To był pierwszy prawdziwy zwrot akcji. Drugi pochodził od Ethana.
„Był u nas w domu”.
Wszyscy się odwrócili.
Ethan otarł policzki. „Po śmierci taty. Przyszedł pewnej nocy. Mama spała na kanapie. Stał przy tylnych drzwiach i rozmawiał przez telefon. Słyszałem, jak mówił: »Chłopak nie wie, gdzie to jest«”.
Claire spojrzała na niego.
„Dlaczego mi nie powiedziałeś?”
„Myślałem, że to sen”. Oczy Ethana znów się zaszkliły. „Dlatego narysowałem domy bez drzwi”.
Daniel zamarł.
„Chłopak nie wie, gdzie co jest?” zapytała Madison.
Daniel wyszeptał: „Jazda samochodem”.
Claire spojrzała na niego.
Zanim zniknął, Daniel podarował Ethanowi małą drewnianą żaglówkę, mówiąc: „Dbaj o nią, kapitanie”.
Ethan sapnął.
„Moja łódź.”
Serce Claire waliło jak młotem. „Jest w twoim plecaku?”
Ethan powoli skinął głową.
Otworzył torbę i wyciągnął małą drewnianą łódkę z odpryskującą niebieską farbą i krzywym białym żaglem.
Daniel wziął go drżącymi rękami i nacisnął dolny panel.
Otworzyło się po kliknięciu.
W środku znajdował się czarny mikrodysk, nie większy od paznokcia.
Madison patrzyła.
„Danielu” – powiedziała cicho – „czy to jest to, o czym myślę?”
Daniel spojrzał na Claire.
„To oryginalna księga. Nazwiska. Płatności. Trasy żeglugowe. Kline. Hale. Wszyscy.”
Claire opadła na krzesło.
Przez trzy lata zło krążyło po ich domu, szukając czegoś ukrytego w dziecięcej zabawce.
A Ethan niósł prawdę przez lotnisko na plecach.
CZĘŚĆ 6 — Kobieta w białym lnie
Madison skopiowała dysk na trzy zaszyfrowane urządzenia, podczas gdy Daniel stał na straży przy drzwiach. Claire siedziała z Ethanem na podłodze, trzymając go na tyle mocno, by zapamiętać jego kształt.
Daniel co chwila na nie zerkał, przerażony.
W końcu Claire rzekła: „Przestań wyglądać, jakbyś miała zaraz zniknąć”.
Odwrócił się.
„Nie wiem, jak mogę przebywać z tobą w tym samym pomieszczeniu, nie chcąc cię prosić”.
„To nie proś.”
„Co mam zrobić?”
Odpowiedź Claire zabrzmiała ostrzej, niż zamierzała. „Powiedz mi coś prawdziwego, co nie jest częścią śledztwa”.
Daniel zamknął oczy.
„Kiedy mnie nie było, rozmawiałem z tobą każdej nocy.”
Claire wstrzymała oddech.
„Wiedziałem, że mnie nie słyszysz” – powiedział. „Wiedziałem, że to żałosne. Ale siedziałem w każdym pokoju, do którego mnie wsadzili, i opowiadałem ci o swoim dniu. Czasami mówiłem ci, że nic się nie stało. Czasami mówiłem ci, że siebie nienawidzę. W każde urodziny, każde Boże Narodzenie, każdego ranka budziłem się żywy, kiedy myślałaś, że nie żyję, i mówiłem, że mi przykro”.
Claire spojrzała w dół.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
