Młoda urzędniczka z bardzo białymi zębami i miarką krawiecką przewieszoną przez ramię podeszła do nas. Nie spojrzała na znoszone płócienne buty Emily, ale długo i powoli omiotła wzrokiem moją wyblakłą bawełnianą torebkę.
„To osiem tysięcy dolarów” – powiedziała urzędniczka, a jej głos zniżył się niczym dźwięk ciężkiej żelaznej bramy.
Emily puściła rękaw, jakby materiał ją oparzył. „Osiem tysięcy? W ogłoszeniu w lokalnej gazecie napisali, że cena wywoławcza to czterysta”.
„Ceny się zmieniają” – powiedział sprzedawca, poprawiając wieszak z głośnym kliknięciem. „Szczególnie dla zamożnych rodzin w Oconee”.
Clara stanęła między nimi, mocno przyciskając notes do piersi jak tarczę. „Dzwoniliśmy wczoraj i właścicielka powiedziała nam, że macie sześć sukienek poniżej tysiąca dolarów w tym samym rozmiarze”.
Sprzedawczyni się uśmiechnęła, ale jej wzrok pozostał beznamiętny. „Musieliśmy je wszystkie sprzedać dziś rano”.
O dwunastej zostawiłam dziewczyny przy wystawie welonów i poszłam krótkim korytarzem do biura na zapleczu. Drzwi były uchylone, a pani Gable, właścicielka butiku, pisała na małym, szarym komputerze.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
