„Tak, masz rację.”
“NIE.”
Zamknąłem folder.
„Nie mogę przyjąć awansu, bo mi współczujesz”.
Jego wyraz twarzy natychmiast stwardniał.
Nie dlatego, że poczuł się urażony.
Ponieważ był pewien.
„Nie płacę pensji kadrze kierowniczej, bo mi przykro z powodu ludzi”.
Stuknął w folder.
„Zasłużyłeś na to.”
Nie odpowiedziałem.
Kontynuował.
„Zasłużyłeś na to sześć miesięcy temu. Jedynym powodem, dla którego nie zostało to ogłoszone, było to, że czekaliśmy na zatwierdzenie restrukturyzacji”.
Spojrzałam na niego.
„Mówisz poważnie?”
“Bardzo.”
Obszedł biurko dookoła.
„W zeszłym roku przeprowadziłeś dwadzieścia trzy duże kampanie. Uratowałeś konto Harrington, kiedy wszyscy inni myśleli, że jest stracone. Odbudowałeś zespół kreatywny West Coast po tym, jak trzech starszych pracowników odeszło.”
Jego głos lekko złagodniał.
„Nie myl uznania z dobroczynnością.”
Szybko odwróciłem wzrok.
Ponieważ zaczęły mnie piec oczy.
Nikt już dawno mi czegoś takiego nie powiedział.
Od czasu Caleba.
Zanim zdążyłem odpowiedzieć, ktoś zapukał.
Mój asystent wszedł do środka.
„Mara?”
Odwróciłem się.
„W recepcji jest jakiś pan i pyta o ciebie.”
Natychmiast poczułem się nieswojo.
“Kto?”
Spojrzała na swój tablet.
„Douglas Mercer.”
Pokój zmienił się natychmiast.
Poczułem ucisk w żołądku.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
