Ojciec Caleba.
Nie widziałem Douglasa od prawie dwóch lat.
A fakt, że przyszedł tutaj, do mojego miejsca pracy, właśnie tego dnia, sprawił, że wszystkie moje instynkty zaczęły krzyczeć.
Coś było nie tak.
Douglas Mercer wszedł do recepcji, jakby był właścicielem budynku.
Miał sześćdziesiąt pięć lat, był elegancko ubrany, miał srebrne włosy, drogi zegarek i pewność siebie kogoś, kto wierzył, że na świecie zawsze znajdzie się dla niego miejsce.
On mnie nie przytulił.
Nie zapytał, jak czuje się Lila.
Nawet nie powiedział „cześć”.
Po prostu położył skórzaną teczkę na stole.
„Mara.”
Jego głos był zimny.
„Mój prawnik złożył dziś rano wniosek o tymczasową opiekę nad Lilą”.
Przez kilka sekund myślałem, że się przesłyszałem.
“Co?”
„Słyszałeś mnie.”
Spojrzałam na niego.
„Złożyłeś wniosek o przyznanie opieki nad moją córką?”
“Tak.”
Słowa wydawały się niemożliwe do uchwycenia.
„Nie widziałeś jej prawie dwa lata.”
Zacisnął szczękę.
„To się zmieni”.
„Odwiedziłeś ją dwa razy.”
„Ona potrzebuje stabilizacji”.
Poczułem, że moje dłonie robią się zimne.
“Stabilność?”
Rozejrzałem się.
„Znikasz na całe miesiące, a potem przychodzisz do mojego miejsca pracy z dokumentami i mówisz, że zabierasz mi córkę?”
Wyraz twarzy Douglasa pozostał niezmieniony.
„Pracujesz bez przerwy. Jesteś pod presją finansową. A teraz sprowadzasz ją do biura, bo nie masz opieki nad dzieckiem”.
Okrucieństwo jego słów bolało, bo jakaś część mnie obawiała się, że brzmią prawdziwie.
Ale strach nie był rzeczywistością.
Wyprostowałem się.
„Jestem jej matką.”
„A Caleb był moim synem”.
Wspomnienie o Calebie podziałało na mnie bardziej, niż chciałem.
Douglas zniżył głos.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
