„Widzisz?” powiedziała Valerie. Zadowolenie powoli i ckliwie narastało. „Uratowałam jej życie. Powodzenia w pozwie mnie za uratowanie komuś życia”.
Ta dziewczyna mogła umrzeć.
Przez długą chwilę myślałem, że przegrałem. Jak pozwać bohatera do sądu?
Następnie spojrzałem na pasek postępu.
Akcja ratunkowa miała miejsce pod koniec, ale sam film był znacznie dłuższy.
„Co jest przedtem?” zapytałem.
Zadowolenie zagłuszyło się. „To nie ma znaczenia”.
„W takim razie nie zaszkodzi obejrzeć”.
Następnie spojrzałem na pasek postępu.
„Nora, nie.”
Odsunąłem się od niej i odsunąłem sztabkę.
Valerie rzuciła się na mnie, ale ja już wcisnąłem przycisk „play”.
Jej własny głos wydobył się z głośników, jasny i swobodny. „Moi rodzice myślą, że jestem na jakiejś akcji charytatywnej. Nie mają pojęcia”.
Inny głos się roześmiał. „Twoi rodzice oszaleliby, gdyby wiedzieli, że jesteś z nami”.
Valerie rzuciła się na mnie, ale ja już wcisnąłem przycisk „play”.
Znałem te głosy.
To byli przyjaciele, których tata i Diane wyrzucili z pracy po kradzieży w sklepie dwa lata temu.
„Gala charytatywna” – powiedziałem powoli. „Skłamałeś, dokąd idziesz i z kim będziesz”.
“To nic wielkiego!”
Szorowałam dalej. W jakimś głośnym, krzykliwym lokalu Valerie, w mojej szmaragdowej sukience, wspięła się na barowy stołek, a potem na sam bar.
„Skłamałeś odnośnie tego, dokąd jedziesz.”
Kręciła się w kółko. Usiadła w kałuży czegoś. Wytarła ręce o spódnicę.
„To nie jest ostrożne” – powiedziałem.
„To jest tkanina .”
Na ekranie widać było ochroniarza, który machał ręką, żeby wpuścił ją przez drzwi, a znajomy zapytał: „Czekaj, jak w ogóle się tu dostałaś? Przecież masz dwadzieścia jeden lat i więcej”.
Rozmawiając przez telefon, Valerie uśmiechnęła się do kamery i pokazała jej plastikową kartę.
„Zaczekaj, jak ty się tu w ogóle dostałeś?”
Moje prawo jazdy.
„Na dziś jestem Nora” – zaśpiewała, a wszyscy bili jej brawo.
Nic nie powiedziałem. Obejrzałem to dwa razy.
Sukienka nagle stała się najmniejszą rzeczą w pokoju.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
