„Czy rozmawiam z Melanie?”
„Tak. Kto to jest?”
„Mam na imię Robert. Jestem prawnikiem zajmującym się majątkiem Elliota.”
Zamarłem.
„Majątek? Mówisz mi, że Elliot nie żyje?”
Zapadła cisza.
„Bardzo mi przykro. Założyłem, że zostałeś poinformowany. Zmarł trzy tygodnie temu”.
Coś we mnie zrobiło się zimne.
Mężczyzna, który niósł dla mnie dodatkowy parasol, zniknął.
A ja nawet o tym nie wiedziałam.
Opadłam na podłogę w kuchni, opierając się plecami o szafkę.
Potem Robert kontynuował.
„Twoje nazwisko pojawia się w testamencie Elliota. Chciałbym, żebyś przyszedł do mojego biura w ten piątek”.
„To niemożliwe. Nie rozmawialiśmy od ponad roku. Spotykaliśmy się tylko przez sześć miesięcy”.
„Rozumiem, że to nieoczekiwane, ale to nie pomyłka. Wymienił cię z imienia i nazwiska”.
Jedno pytanie od razu zdominowało wszystkie inne.
Dlaczego mężczyzna, który celowo mnie opuścił, miałby zadbać o to, żebym nie została zapomniana?
„Przepraszam” – powiedziałem. „Ale chyba nie powinienem przychodzić. Nie jestem częścią jego rodziny”.
„Prosiłbym o ponowne przemyślenie” – odpowiedział ostrożnie Robert. „Elliot skonstruował swój testament w nietypowy sposób. Twoja obecność na odczytaniu jest obowiązkowa”.
Zatrzymał się.
„Gdyby nie twoja obecność, reszta jego rodziny nie otrzymałaby swojej części spadku”.
Zamknąłem oczy.
„Więc mnie tam potrzebują”.
„Mówiąc wprost, tak. Elliot był bardzo rozważny.”
Przez rok udawało mi się przetrwać, wierząc, że przestało mu na mnie zależeć.
Teraz to wyjaśnienie zaczęło pękać.
„Dlaczego miałby to zrobić, Robert? Byliśmy razem sześć miesięcy. To nie ma sensu”.
„Nie wolno mi niczego wyjaśniać przed czytaniem. Ale wszystko stanie się jaśniejsze w piątek. Elliot o to zadbał”.
Było coś, czego mi nie mówił.
„Czy mogę cię o coś zapytać?”
“Oczywiście.”
„Kiedy Elliot wpisał mnie do swojego testamentu… czy on już był chory?”
Cisza trwała odrobinę za długo.
„W piątek” – powiedział Robert cicho. „Proszę przyjść”.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
