„Wiem o Ojcu. O Matce. O rachunkach. O ciąży. O wszystkim.”
Adrian westchnął, niemal znudzony. „Zawsze byłeś wolniejszy, niż się spodziewałem”.
„Dlaczego?” zapytałem.
„Bo odziedziczyłeś wszystko, nie zdając sobie sprawy, ile tak naprawdę kosztowało wybudowanie tego.”
„Byłeś jego synem.”
„Nie” – warknął Adrian, a opanowanie po raz pierwszy zgasło. „Byłem obiektem jego dobroczynności. Ukradł całe imperium mojego prawdziwego ojca, wysłał go do więzienia, żeby tam umarł, i wychował mnie pod nazwiskiem Mercer, jakby karmienie mnie i edukacja mogły wymazać to, co tak naprawdę zrobił Victorowi Sloane’owi”.
„Victor Sloane mordował ludzi”.
„Nasz ojciec też tak myślał.”
„Więc go zdemaskuj. Zniszcz firmę. Zaatakuj mnie bezpośrednio. Dlaczego Eleno?”
„Bo cię osłabiła” – powiedział Adrian, a jego głos złagodniał do niemal łagodnego. „I bo znalazła poprawkę do ustawy o powiernictwie”.
Zmarszczyłem brwi. „Jaka poprawka?”
Uśmiechnął się ponownie. „Nadal nawet nie wiesz”.
Elena w drzwiach
Za nami zaskrzypiała deska podłogowa. Odwróciłam się. Elena stała w drzwiach, z ciemnym płaszczem na ramionach, z jedną ręką na brzuchu. Serce zabiło mi mocniej.
„Elena, nie powinnaś tu być.”
„Musiałam usłyszeć, jak mówi to na głos” – powiedziała.
Adrian spojrzał na nią, a potem zaczął się śmiać. „Martwa kobieta wraca”.
Marco wyszedł z cienia, unosząc broń. „Koniec” – powiedział.
Adrian powoli rozejrzał się po pokoju. „Nie” – powiedział. „Wreszcie się zaczyna”.
Uniósł rękę i światła zgasły. Gdzieś na zewnątrz rozległ się strzał, okna roztrzaskały się do wewnątrz. Pociągnąłem Elenę na podłogę, gdy kule przebijały ściany nad nami. Marco odpowiedział ogniem w stronę drzwi. W chaosie Adrian zniknął w ciemności.
„Pod gabinetem jest tunel!” krzyknęła Elena, przekrzykując hałas.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
