Obiecała sobie, że nigdy nie wróci do takiego życia.
Nigdy więcej czyjeś przetrwanie nie będzie zależało od jej decyzji.
Wtedy stewardesa zatrzymała się przy jej rzędzie.
„Przepraszam, proszę pani. Czy wie pani, czy ktoś siedzący obok pani ma doświadczenie w lotnictwie wojskowym? Kapitan pilnie potrzebuje pilota wojskowego”.
Laura rozejrzała się dookoła.
Widziała przestraszone rodziny.
Dzieci.
Ludzie uwięzieni wiele kilometrów nad oceanem, nie mając absolutnie żadnej kontroli nad tym, co się dzieje.
Przez chwilę przypominała sobie, dlaczego odeszła.
Potem przypomniała jej się inna zasada z lat służby.
Pilot nigdy nie porzuca ludzi, którzy potrzebują pomocy.
Laura powoli wciągnęła powietrze.
„Jestem pilotem.”
Stewardesa spojrzała na nią.
“Przepraszam?”
Laura odpięła pas bezpieczeństwa i wyprostowała się na krześle.
Całe jej zachowanie uległo zmianie.
„Jestem byłym pilotem myśliwców Sił Powietrznych Stanów Zjednoczonych. Latałem F-16.”
Siedzący obok niej pasażer mrugnął z niedowierzaniem.
“Ty?”
Laura skinęła lekko głową.
Wyraz twarzy stewardesy natychmiast zmienił się z zakłopotania w ulgę
„Proszę, chodź ze mną.”
Laura wstała.
Gdy szła w kierunku kokpitu, z każdym krokiem towarzyszyły jej wspomnienia, które przez osiemnaście miesięcy próbowała pogrzebać.
Nie miała jednak pojęcia, że to, co czekało za drzwiami kokpitu, było bezpośrednio powiązane z tragedią, która zniszczyła jej dawne życie.
CZĘŚĆ 2
Drzwi kokpitu się otworzyły.
Laura od razu poczuła zapach przegrzanej elektroniki, kawy i napięcia.
Kapitan Andrew Vance siedział na lewym siedzeniu, mocno ściskając obie dłonie stery.
Obok niego leżał nieprzytomny pierwszy oficer, a jego twarz była zakryta maską tlenową.
Andrew spojrzał na codzienne ubranie Laury.
„Masz doświadczenie w lotach wojskowych?”
“Tak.”
„Jaki samolot?”
„Sokoły F-16”.
„Kiedy ostatnio leciałeś?”
Laura zawahała się.
„Około osiemnastu miesięcy temu”.
Kapitan zmarszczył brwi.
„Potrzebuję kogoś aktualnego, a nie kogoś, kto opiera się na starym doświadczeniu”.
Zanim Laura zdążyła odpowiedzieć, cały samolot nagle zaczął wibrować.
To nie były normalne turbulencje.
Ruch następował w powtarzalnym, mechanicznym rytmie.
Wzrok Laury natychmiast powędrował w stronę przyrządów pokładowych.
„Od jak dawna kolumna sterownicza to robi?”
„Około dziesięciu minut.”
„Opowiedz mi dokładnie, co się stało.”
Andrew wskazał na kilka tablic ostrzegawczych.
„Autopilot niespodziewanie się rozłączył. Następnie komputer sterujący lotem zaczął generować sprzeczne błędy. Kilka minut później mój pierwszy oficer powiedział, że jego ręka drętwieje i nagle opada.”
Laura spojrzała na nieprzytomnego mężczyznę.
„Czy jedliście ten sam posiłek?”
„Nie. Przywiózł kawę z lotniska.”
„Ktoś jeszcze chory?”
“NIE.”
Laura studiowała instrumenty.
Jej mundur zniknął.
Jej kariera wojskowa rzekomo dobiegła końca.
Jednak instynkty wyrobione przez lata w kokpitach myśliwców powróciły niemal natychmiast.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
