Stewardesa wyglądała na rozdartą między głęboką ulgą a niedowierzaniem. “Proszę, niech pani natychmiast idzie za mną.”
Laura wstała. Kliknięcie odpinanego pasa bezpieczeństwa zabrzmiało nienaturalnie głośno w cichej kabinie. Gdy szła przejściem w stronę przodu samolotu, czuła, jakby wracała do przeszłości, którą desperacko starała się pogrzebać.
Czego nie wiedziała, to że za drzwiami kokpitu kryło się coś więcej niż tylko usterka mechaniczna. Miała zmierzyć się z mroczną tajemnicą, która zniszczyła jej życie lata temu – i odkryć, że ktoś na pokładzie doskonale wiedział, kim ona jest.
CZĘŚĆ 2
Laura dotarła na przód i drzwi kokpitu się otworzyły. Ostry zapach rozgrzanej awioniki, zjełczałej kawy i surowego napięcia wypełnił ciasną przestrzeń. Kapitan Andrew Vance siedział na lewym siedzeniu, jego twarz była blada, a uwaga skupiona całkowicie na wyświetlaczu lotu.
Obok niego, pierwszy oficer leżał nieprzytomny na prawym siedzeniu, z maską tlenową na twarzy.
Andrew spojrzał na Laurę, oceniając jej swobodne ubranie podróżne. “Ma pani doświadczenie w lotnictwie wojskowym?”
“Tak, panie kapitanie.”
“Jakimi maszynami?”
“F-16 Falcons.”
Kapitan zawahał się. “Kiedy ostatnio pani pilotowała?”
Laura zrobiła pauzę. “Osiemnaście miesięcy temu.”
Andrew zaciął szczękę. “Potrzebuję aktualnych umiejętności, nie wspomnień.”
Zanim Laura zdążyła odpowiedzieć, ostry wibracja wstrząsnęła płatowcem. To nie była turbulencja atmosferyczna; to był nienaturalny, rytmiczny drżący ruch.
Wzrok Laury pobiegł prosto na podstawowy wyświetlacz lotu. “Jak długo drążek sterowy oscyluje w ten sposób?”
Andrew zmarszczył brwi. “Około dziesięciu minut.”
Laura weszła do kokpitu, jej oczy biegły po instrumentach. “Proszę mi to objaśnić.”
Andrew wskazał na ekrany statusu. “Autopilot wyłączył się bez ostrzeżenia. Komputer sterowania lotem zaczął wyrzucać sprzeczne kody błędów, a potem mój pierwszy oficer skarżył się na nagłe drętwienie ręki tuż przed tym, jak stracił przytomność.”
Laura przyjrzała się uważnie nieprzytomnemu drugiemu pilotowi. “Czy jadł ten sam posiłek załogi co pan?”
“Nie. Przyniósł własny termos kawy z terminalu.”
Instynkty Laury się zaostrzyły. „Czy ktoś jeszcze z załogi wykazywał objawy?”
„Nie. Tylko on”.
Laura studiowała cyfrowe wyświetlacze. Choć minęły miesiące od jej ostatniego lotu, jej szkolenie taktyczne natychmiast przejęło kontrolę. Analizowała dane, porównywała odczyty przyrządów i słuchała wysokości tonu silników.
Samolot nieznacznie sam przechylił się w prawo. Andrew złapał ster, by to skorygować.
„Nie walcz z tym”, powiedziała Laura stanowczo.
„Muszę utrzymać poziom…”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
