Andrew spojrzał na mokrą od deszczu drogę startową, wyłaniającą się z ciemnych chmur burzowych poniżej. „Musimy natychmiast posadzić ten samolot”.
Laura wsunęła się w prawe siedzenie, zajmując miejsce drugiego pilota i przypinając pasy. „Najpierw posadź samolot. Resztą zajmiesz się na ziemi”.
Samolot wszedł w końcowe podejście przez ulewę i boczne wiatry. Gdy Andrew przesunął dźwignię podwozia, na panelu zaświeciły się tylko dwa zielone światła. Prawe główne podwozie nie wykazywało potwierdzenia opuszczenia i zablokowania.
Andrew wziął głęboki oddech. „Jeśli to podwozie załamie się przy przyziemieniu, zjedziemy z pasa”.
Laura położyła dłonie na pomocniczych sterach, jej dotyk był pewny i precyzyjny. „Mam twoje plecy”.
„Nigdy nie lądowałaś komercyjnym samolotem pasażerskim”, powiedział Andrew.
„Nie”, odparła Laura, wpatrując się prosto w światła pasa startowego. „Ale wiem, jak utrzymać samolot na linii środkowej, gdy wszystko zawodzi”.
Ciężki samolot dotknął ziemi. Przez przerażającą sekundę prawe skrzydło niebezpiecznie opadło, gdy niepotwierdzone podwozie jęknęło pod ogromnym ciężarem. Laura natychmiast zastosowała asymetryczny ciąg i ręczne sterowanie kierunkowe, stabilizując kadłub, aż mechaniczna blokada w końcu zaskoczyła z ciężkim stuknięciem.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
