„Nigdy go nie spotkałam. Clare nie traktuje mnie jak część swojego życia”.
Wyraz twarzy Patricii zmienił się z rozbawienia w oburzenie.
„Więc Robert nie ma pojęcia, że jego syn żeni się z twoją siostrą”.
„Najwyraźniej nie.”
„A twoja siostra po prostu wycofała twoje zaproszenie na kolację przedślubną, ponieważ…”
„Ponieważ nie chce, żebym ją ośmieszył przed sędzią federalnym”.
Patricia zaczęła się śmiać. Naprawdę śmiać. Tak, że przyciągało to spojrzenia z innych stolików.
“Co?”
„Elena, Robert organizuje kolację w Rosewood Manor.”
„Zgadza się. Tak powiedziała Clare.”
„Jestem zaproszona. Robert zaprosił mnie trzy miesiące temu. Przyjaźnimy się od 25 lat”. Patricia wyciągnęła telefon. „Przyprowadzam gościa”.
“Ty?”
„Nie sądzę, żebyś przyszedł jako mój gość. Robert będzie zachwycony, widząc cię. Pozwólmy, żeby wieczór potoczył się naturalnie”.
„To przypomina chaos”.
„To jak sprawiedliwość”. Uśmiech Patricii był szeroki. „Twoja rodzina całe życie cię lekceważyła. Czas na zmianę”.
Piątek nadszedł z kalifornijskim słońcem i moją całkowitą obojętnością na dramat ślubu Clare. Miałem poranny harmonogram, trzy wnioski o oddalenie sprawy, dwa spory o ujawnienie dowodów i rozprawę w sprawie wyroku. Zająłem się nimi z właściwą sobie dbałością o szczegóły, podpisałem niezbędne zarządzenia i opuściłem sąd o 15:00.
Patricia nalegała, żeby mnie odebrać.
„Przyjdźcie razem” – powiedziała. „Zróbcie wejście”.
Miałam na sobie granatową sukienkę, prostą, elegancką, odpowiednią na formalną kolację. Włosy miałam związane w niski kok, a biżuterii było niewiele, poza perłowymi kolczykami, które dała mi Patricia, kiedy zostałam sędzią.
Patricia przyjechała o 6:15 czarnym samochodem służbowym.
„Wyglądasz idealnie” – powiedziała, kiedy wślizgiwałam się na tylne siedzenie. „Gotowa?”
„Jestem gotowa zobaczyć minę mojej siostry, gdy sędzia Harrison mnie rozpozna”.
„Robert będzie zachwycony. Nie znosi pretensjonalności. Zawsze nienawidził.”
Dojazd do Rosewood Manor zajął 20 minut. Restauracja była dokładnie tak pretensjonalna, jak sobie wyobrażałem. Kamienna fasada, parking z obsługą, portier w dosłownym cylindrze.
„No to zaczynamy” powiedziała Patricia, gdy wysiedliśmy.
Prywatna jadalnia w Rosewood Manor była zachwycająca. Kryształowe żyrandole, okna od podłogi do sufitu z widokiem na ogród, stoły zastawione porcelaną, która prawdopodobnie kosztowała więcej niż mój pierwszy samochód.
Natychmiast dostrzegłem swoją rodzinę.
Mama i tata przy stole prezydialnym, ubrani jak na królewskie spotkanie. Clare w białej koktajlowej sukience, śmiejąca się zbyt głośno z czegoś, co powiedziała matka Jasona. Sam Jason, wysoki, przystojny, dokładnie taki, jak opisał go Clare – odnoszący sukcesy prawnik.
A w centrum tego wszystkiego znajduje się sędzia Robert Harrison, 72 lata, o srebrnych włosach, bystrym spojrzeniu, zajmujący wysokie stanowisko w Sądzie Apelacyjnym Dziewiątego Okręgu, jeden z najbardziej szanowanych umysłów prawniczych w Kalifornii.
Patricia i ja zatrzymaliśmy się przy wejściu.
Clare zobaczyła mnie pierwsza. W niecałe trzy sekundy jej twarz zmieniła się z uśmiechniętej na zdezorientowaną, a następnie w przerażenie. Wstała tak szybko, że krzesło zaskrzypiało o podłogę.
„Co tu robisz?”
W pokoju zapadła cisza.
„Jestem gościem sędziego Harrisona” – powiedziała Patricia płynnie, zanim zdążyłem odpowiedzieć.
Robert Harrison odwrócił się. Jego twarz się rozjaśniła.
„Patricia, jesteś tutaj.”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
