„Nie jesteś idiotą” – powiedziałem. „Uwierzyłeś w to, co ci powiedziano. To normalne”.
„Ale ja jestem prawnikiem. Mam weryfikować źródła. Kwestionować założenia”. Przestał chodzić. „Zamiast tego po prostu przyjąłem, że siostra mojej narzeczonej nie jest nikim ważnym”.
„Szczerze mówiąc, moja rodzina zawsze w to wierzyła”.
Patricia uważnie mi się przyglądała.
„Jak się teraz czujesz?”
„Szczerze? Usprawiedliwione, ale i smutne. Smutne, bo nie musiało się tak skończyć. Gdyby im choć trochę zależało, moglibyśmy mieć związek. Mogliby być dumni”.
Spojrzałem z powrotem na restaurację.
„Ale oni nie byli do tego zdolni”.
Robert zaciągnął się głęboko cygarem. „Czego teraz chcesz?”
“Co masz na myśli?”
„Chcesz, żebym zakończył tę kolację? Odeślij ich do domu. Ja jestem gospodarzem. Mam takie prawo”.
Zastanowiłem się. W tej chwili władza była moja. Całkowity przełom. Mogłem ich upokorzyć tak, jak oni upokarzali mnie przez lata.
Ale ja taki nie byłem.
„Nie” – powiedziałem. „Niech kolacja będzie kontynuowana. Ale ja nie usiądę przy ich stole”.
„Gotowe. Usiądziesz z Patricią i ze mną. Porozmawiamy osobno. Będą mogli zobaczyć, jak to wygląda, kiedy ludzie naprawdę cię doceniają.”
Jason spojrzał na mnie. „Mogę cię o coś zapytać?”
“Oczywiście.”
„Chcesz, żebym odwołała ślub?”
Mrugnęłam. „Co?”
„Bo jeśli taka jest Clare, jeśli tak traktuje rodzinę, to muszę wszystko przemyśleć”.
„Jason, to sprawa między tobą a nią. Nie moja decyzja.”
„Ale jesteś jej siostrą.”
Tylko z biologii. Nie mamy ze sobą nic wspólnego. Nie mamy od lat. Więc cokolwiek zdecydujesz, decyduj na podstawie tego, kim ona jest dla ciebie, a nie kim jest dla mnie.
Powoli skinął głową.
„To uczciwe. Ale muszę pomyśleć.”
Robert poklepał syna po ramieniu.
„Poświęć tyle czasu, ile potrzebujesz. Małżeństwo to zobowiązanie na całe życie. Upewnij się, że angażujesz się w związek z właściwą osobą”.
Wróciliśmy do jadalni.
Układ miejsc siedzących uległ cichej zmianie. Patricia, Robert i ja usiedliśmy przy jednym stole. Jason dołączył do nas po chwili wahania. Moja rodzina pozostała przy swoim pierwotnym stole: Clare, mama, tata i mama Jasona, która wyglądała na kompletnie zdezorientowaną tym, co się działo.
Podano pierwsze danie. Zupa krem z homara.
Robert podniósł kieliszek.
„Toast za Elenę Riverę, jedną z najlepszych jurystek, z którymi miałem zaszczyt pracować, i za nieoczekiwane spotkania.”
„Dla Eleny” – powtórzyła Patricia.
Piliśmy.
Po drugiej stronie pokoju moja rodzina siedziała w ciszy.
Kolacja trwała dalej. Robert opowiadał historie o sprawach, nad którymi wspólnie pracowaliśmy. Patricia dzieliła się wspomnieniami z mojej praktyki adwokackiej. Późne noce w kancelarii, spory o interpretację konstytucji, sytuacja, gdy znalazłem precedens Sądu Najwyższego, który całkowicie zmienił naszą analizę.
„Była nieugięta” – powiedziała czule Patricia. „Myślałam, że ustaliliśmy już opinię, a Elena wracała ze sprawą z 1952 roku, na którą nikt nie powoływał się od 70 lat, ale która była w punkt”.
„To dobra prawniczka” – powiedział Jason. Przez większość posiłku milczał.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
